niedziela, 15 listopada 2026

Jacek Kopczyński (nie) tylko o „M jak miłość” [WYWIAD]

Jacek Kopczyński (nie) tylko o "M jak miłość" [WYWIAD]

















fot. z archiwum aktora

Jacek Kopczyński, aktor który bywa na Śląsku Cieszyńskim ze spektaklami, latem, podczas drugiej edycji Kocia Szajka Fest, na Wzgórzu Zamkowym w Cieszynie przeczytał fragmenty kultowych kocich przygód autorstwa Agaty Romaniuk.

Zdradził, po jaką książkę najchętniej sięgał w dzieciństwie, ale opowiedział też o piętnastu latach spędzonych na planie serialu "M jak miłość" i rolach dubbingowych, które sprawiają, że jest rozpoznawany po głosie.

Na początku każdej rozmowy staram się opisać jej bohatera. Pana widzę jako człowieka o jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów dubbingowych, ale też aktora teatralnego i telewizyjnego. Człowieka o ogromnym dystansie do siebie i poczuciu humoru. Pan postrzega siebie w podobny sposób?

Tak, dokładnie. Mam duże poczucie humoru i ogromny dystans do siebie, bo w tym zawodzie tak trzeba.

To pomaga nie tylko w codzienności, ale także w tym pięknym, a jednocześnie trudnym zawodzie, prawda?

Pewnie, że tak. Trzeba mieć dystans do siebie, trzeba też umieć przyjąć krytykę. Przyznam szczerze, że ja wobec tego, co robię, jestem bardzo krytyczny. Podoba mi się niewiele rzeczy, które zrobiłem w swoim życiu zawodowym. Rzadko siebie oglądam, bo tego nie lubię.

Czy choć do pewnego stopnia takiej postawy wobec ludzi i świata można się nauczyć? Na przestrzeni lat i poruszania tego tematu z rozmówcami zauważam, że zdania w tej kwestii są podzielone. 

Można się tego nauczyć, ale trzeba mieć do tego predyspozycje. Wydaje mi się, że ja je mam, one z czasem już się ujawniły. Kiedyś byłem bardzo zakompleksiony. Bardzo dużo pracy włożyłem w to, by z tych kompleksów wyjść i nabrać dystansu do tego, jaki jestem, co robię.

Jednym z pozytywnych aspektów jest na pewno pana kolejna wizyta w Cieszynie, albowiem już kilkakrotnie występował pan w Teatrze im. Adama Mickiewicza, postrzeganym przez aktorów jako miejsce magiczne. Jak wraca się w te strony?

Odpowiedź na to pytanie wcale nie jest taka prosta (śmiech). Jeżdżę po Polsce z wieloma przedstawieniami. Najbardziej intensywny czas ze spektaklami w drodze to zazwyczaj miesiące od października do marca. Bywa to dosyć przygnębiające, ponieważ wcześnie robi się ciemno, a do tego przeważa wtedy brzydka pogoda. Kiedy gdzieś przyjeżdżamy, szybko wysiadamy z busa, idziemy do garderoby, gramy, a po zakończonym spektaklu wracamy. Rzadko mamy czas, by pospacerować, pozwiedzać. Jeśli jednak mam ku temu okazję, staram się to robić. Najczęściej udaje mi się to, kiedy w drodze towarzyszy mi Łukasz Nowicki, z którym wspólnie gramy w spektaklu „Miłość i polityka" w reżyserii Anny Oberc. Łukasz jest globtroterem, kocha podróżować, lubi zwiedzać i poznawać nowe miejsca. Cieszyn jest niezwykle pięknym miastem, spokojnym, z wieloma pięknymi miejscami. To jedno z fajniejszych miejsc na mapie moich grań w tym kraju.

Tym razem odpowiedział pan na zaproszenie Fundacji Cieszyński Zwierzogród. Czytał Pan najmłodszym fragmenty książek z serii „Kocia Szajka" autorstwa Agaty Romaniuk. Już pan wie, skąd takie zainteresowanie najmłodszych tą serią? (Śmiech)

Zauważyłem, że dzieci żyją tymi przygodami. Historie kryminalne są tutaj przedstawiony w piękny, ale też bardzo ciekawy sposób i z lekkim przymrużeniem oka. Kociaki nie są pozbawione ludzkich cech, a to dzieciom odpowiada, przyciąga je. Mówi się, że mistrzami tego gatunku są autorzy skandynawscy. My mamy Agatę Romaniuk, która świetnie wypełnia tę lukę na naszym rodzimym rynku. To świetna lektura dla dzieci w wieku od sześciu do jedenastu lat. Fajne jest też to, że akcja osadzona jest w tych okolicach i po stronie czeskiej, więc mogą zlokalizować je i odwiedzić.

Uważa pan, że czytanie dzieciom od najmłodszych lat sprawia, że później same z większą ochotą sięgają po książki?

Myślę, że tak. Czytanie dzieciom jest fajne. Niektórym z nas wydaje się, że łatwiej dać dzieciom telefon, by zająć ich czas, ale nie o to w tym chodzi. Swoim synom czytałem od początku, myślę, że te wspomnienia w nich zostały. Dziś sami chętnie sięgają po książki.

Z jaką książką to panu kojarzy się dzieciństwo?

Moją ulubioną książką była „Śpiewająca lipka" autorstwa Marty Wertejuk. To zbiór baśni zachodniosłowiańskich z Łużyc, Czech i Słowacji.

Idąc za ciosem, z czym kojarzą się panu Czechy?

Nie mogę powiedzieć, że Czechy dobrze znam, ale w nastoletnim wieku m.in. brałem udział w Zgrupowaniach Ochotniczych Hufców Pracy (OHP). Co prawda, z różnym skutkiem, ale budowałem domy. (śmiech) Miałem w tych stronach sporo znajomych. Znam smaki Czech. Bardzo podoba mi się ich kultura i smakowanie życia.

Jako mecenas Adam Werner, wspólnik Andrzeja, do serialu „M jak miłość" dołączył pan w 2011 roku, a dokładnie w 838. odcinku. Czy wcześniej zdarzało się panu oglądać ten serial? Miał pan swoje ulubione wątki czy bohaterów?

Przed dołączeniem do obsady zdarzało mi się oglądać serial, ale nie miałem ulubionych wątków. Losy bohaterów śledziłem przede wszystkim ze względu na moich kolegów, którzy wtedy tam grali. Jestem w tej rodzinie od piętnastu lat. Przeleciało jak z bicza strzelił. (śmiech) To fajna przygoda. Lubię tam grać, lubię ekipę. Czuję się tam bardzo dobrze.

Jak w tym czasie zmieniał się pan jako aktor?

Występowanie w serialu daje aktorowi obycie przed kamerą, co przydaje się również podczas pracy przy innych produkcjach. W „M jak miłość" mam około siedem dni zdjęciowych w miesiącu. Adam ma w sobie sporo ze mnie, ale i ja przejąłem część jego cech. To działa w obie strony.

Co dał mu Pan z siebie?

Na pewno „odziedziczył” mój dystans, ale dostał też ode mnie umiejętność patrzenia w przyszłość z nadzieją, że będzie dobrze.

Z perspektywy widza pozwolę sobie stwierdzić, że charakter Adama się nie zmienia. (śmiech) Jak pan to odbiera?

Zgadzam się. (śmiech) Jest taką ofiarą w życiu prywatnym, ale wyjadaczem w sferze zawodowej. Tak go stworzyłem i chcę, by dalej taki był. To postać, która ma lekko rozbawiać widzów, ale też taka, w której widz może znaleźć dystans, którego wielu z nas brakuje.

Czy po tylu latach Adam wreszcie się ustatkuje?

Nie.

Gdyby miał pan pracę w serialu „M jak miłość" zamknąć w jednym słowie lub zdaniu, jakie mogłoby paść?

Wspaniała zawodowa przygoda.

Seriale szufladkują? Pan, grając piętnaście lat w jednej produkcji, czasem to odczuwa?

Nie chodzi o zaszufladkowanie, ale wiem, że są ludzie, którzy myślą, że grając w serialu, nie mam czasu na nic. Uspokajam, że mam czas na bardzo dużo aktywności, zawodowych i prywatnych.

Czasem chciałoby się zagrać coś w kontrze, prawda?

Cenię sobie okazje, przy których mogę zagrać kogoś zupełnie innego. Takie postaci pojawiły się m.in. w serialu „Ojciec Mateusz" i „Komisarz Akeks". W „Na krawędzi", serialu w reżyserii ze scenariuszem Macieja Dutkiewicza, wcieliłem się w „Cichego", niemego ochroniarza. W serialu „Korona królów. Jagiellonowie" zagrałem Piotra Szafrańca, podkomorzego krakowskiego, postać historyczną. Różnorodność postaci zostaje więc zachowana. Zdarza się czasami, że tęsknię za czymś nowym, ale mam nadzieję, że przede mną jeszcze sporo wyzwań.

Z jakimi produkcjami, oprócz „M jak miłość”, łączą Pana widzowie? 

Często kojarzą mnie ze wspominanym wcześniej serialem „Na krawędzi" i „Koroną królów".

We mnie zapisała się jeszcze rola Jarka Brzozy z „Pensjonatu pod Różą". Jak wspomina pan prace na tym planie?

Świetnie to wspominam. Partnerowali mi fantastyczni aktorzy.

Wyobraża Pan sobie powrót tego serialu po latach, w oparciu o dzisiejsze realia? Powroty są bardzo na topie.

Umiałbym to sobie wyobrazić, ale nie wiem, czy ktoś chciałby wejść po raz drugi do tej samej rzeki. Ostatnio sporo mówi się o możliwym powrocie serialu „Samo życie”. Gdybym miał taką możliwość, wróciłbym chętnie. Pod koniec emisji byłem już redaktorem naczelnym tej gazety. Wcielanie się w tę postać było naprawdę fajnym doświadczeniem, dlatego takie spotkanie po latach byłoby bardzo miłe. Uważam, że kontynuacja to dobry pomysł.

Porozmawiajmy jeszcze o dubbingu. SpongeBob Kanciastoporty, Fred Jones ze „Scooby Doo", „Herkules"... Podkładanie którego z tych głosów przysporzyło panu najwięcej frajdy?

Moją pierwszą, dużą rolą dubbingową, a jednocześnie tą, po której odkryto mnie w dubbingu, był Herkules, więc faktycznie to chyba podkładanie tego głosu przyniosło mi najwięcej frajdy. Kolejnym ważnym głosem dla mnie jest Fred ze „Scooby Doo". Pracowaliśmy w kilka osób przy jednym mikrofonie. To były kolejne, świetne spotkania. SpongeBob Kanciastoporty jest kreacją, ale też nieustającym odkrywaniem tego jego zwariowanego świata.

Jest Pan częściej rozpoznawany po głosie czy po twarzy? 

Teraz to się zrównoważyło, ale kiedyś byłem częściej rozpoznawany po głosie, choć przyznam, że często go zmieniam, więc czasem jest to trudne.

Po czyim głosie najczęściej? 

Najczęściej widzowie rozpoznają mnie po głosie Spidermana i Freda.

sobota, 14 listopada 2026

Cykl #mariolapoleca (28): "Znieczulenie" [RECENZJA HITOWEGO SERIALU NETFLIXA]

 Cykl #mariolapoleca (28): "Znieczulenie" [RECENZJA HITOWEGO SERIALU NETFLIXA]















fot. Leszek Lichota w serialu "Znieczulenie" / fot. K. Grabowska / Netflix

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie i będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach czy w muzyce. Propozycjami, które w moim odczuciu takie cechy posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim cyklu #mariolapoleca.

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji serialu „Znieczulenie”. To polski dramat medyczny, który zadebiutował na platformie Netflix 4 listopada, z marszu zdobywając serca widzów nie tylko w Polsce, ale i na świecie.

Produkcja, w której główną rolę gra Leszek Lichota, bardzo dobrze radzi sobie także w rankingu najchętniej oglądanych tytułów po stronie czeskiej – tam serial można znaleźć pod tytułem „Umrtvení”. 

Cykl #mariolapoleca (28): "Znieczulenie" [RECENZJA HITOWEGO SERIALU NETFLIXA]

PREMIERA: 4 listopada 2026

PLATFORMA STREAMINGOWA: oryginalny, polski serial wyprodukowany specjalnie dla platformy Netflix

GATUNEK: pierwszy polski dramat medyczny Netflixa

LICZBA ODCINKÓW: 8

REŻYSERIA: Łukasz Ostalski

SCENARIUSZ: Dana Łukasińska, Bartosz Janiszewski, Marcin Ciastoń i Beata Halastra 

OBSADA: Leszek Lichota, Karolina Gruszka, Filip Kowalewicz, Dorota Kolak, Krzysztof Stelmaszyk, Mariusz Bonaszewski, Aleksandra Popławska, Masza Wągrocka, Marcin Czarnik, Bartłomiej Deklewa, Hugo Tarrés, Hanna Konarowska-Nowińska, Paweł Ławrynowicz i inni.

***

Tegoroczna jesień w telewizji i streamingu wyraźnie należy do polskich seriali medycznych. Zaledwie dwa tygodnie przed premierą produkcji Netflixa, bo 20 października, na antenie TVP2 oraz w serwisie Amazon Prime Video zadebiutował przecież „SOR”, pokazujący dynamiczną walkę o życie pacjentów na oddziale ratunkowym.

„Znieczulenie” podchodzi jednak do tematów medycznych z zupełnie innej strony – zamiast nieustannego pośpiechu izby przyjęć proponuje widzom znacznie bardziej kameralny dramat o tym, jak wiele wybitnego lekarza może kosztować jeden błąd popełniony na sali operacyjnej.

***

Nowość platformy wywołuje większe emocje niż głośna, a chwilami nawet nieco kontrowersyjna ekranizacja „Lalki” w reżyserii Pawła Maślony. Choć w przypadku seriali medycznych nie zawsze tak bywa, „Znieczulenie” spotyka się także z przychylnymi opiniami krytyków filmowych.

Głównym bohaterem serialu jest doktor Dawid Łazarz (w tej roli Leszek Lichota), wybitny neurochirurg, który za każdą cenę chce przedłużyć życie młodego pacjenta, Mikołaja (Bartłomiej Deklewa). Łazarz decyduje się na wykonanie ryzykownej operacji metodą jonoflex. Niestety, podczas zabiegu neurochirurg popełnia błąd, a pacjent umiera. Po dramatycznych wydarzeniach, spięciu z dyrektorem placówki i utracie pracy, lekarz opuszcza stolicę w silnych emocjach. Po drodze trafia na miejsce katastrofy kolejowej, gdzie od razu rzuca się w wir akcji, ratując poszkodowanych i podejmując kolejne śmiałe decyzje. Tą, która już w pierwszych minutach produkcji najmocniej przykuwa uwagę widza i buduje ogromne napięcie przed dalszym biegiem wydarzeń, jest pożyczenie wiertarki od strażaków, by uratować życie młodej kobiety. Kolejnym krokiem, na jaki decyduje się lekarz, jest rozpoczęcie pracy w szpitalu powiatowym w Suwałkach, gdzie próbuje uporządkować swoje życie. W nowym miejscu zderza się jednak z zupełnie innymi zasadami i zżytą lokalną społecznością. Jego pewność siebie oraz skłonność do łamania procedur, by ratować pacjentów, budzą zarówno podziw, jak i sprzeciw części personelu, a echa przeszłości nie dają o sobie zapomnieć.












fot. Leszek Lichota w serialu "Znieczulenie" / fot. K. Grabowska / Netflix

Ośmioodcinkowy serial Netflixa zachwyca nie tylko fabułą, ale też obsadą. Oczywiście nie sposób wymienić wszystkich, którzy na to zasługują, bo wtedy moja recenzja musiałaby mieć nie kilkanaście akapitów, ale kilkanaście stron.

Filarem tej produkcji jest Leszek Lichota. Jego rola to popis aktorskiej dojrzałości i powściągliwości — zamiast wielkich gestów dostajemy tu oszczędną mimikę, skupienie w spojrzeniu i ogromną prawdę emocjonalną. Lichota bez trudu dźwiga na swoich barkach ciężar całego serialu i sprawia, że od ekranu nie sposób oderwać wzroku. Choć widzowie pokochali go w lekarskim wydaniu jako szlachetnego bohatera w nowym „Znachorze”, w „Znieczuleniu” aktor poniekąd zrywa z tym wizerunkiem i tworzy postać znacznie bardziej niepokorną, złożoną i nieoczywistą, choć cech profesora Rafała Wilczura sporo w Łazarzu pozostało. Obaj bohaterowie zmagają się też z podobnymi problemami natury prywatnej i zawodowej. Precyzja, z którą Lichota przeprowadza wymagane przez scenariusz procedury medyczne, również zasługuje na podziw. Warto zwrócić uwagę także na więź, którą aktor zbudował ze swoim serialowym synem, Frankiem, w którego wciela się dziecięcy aktor Filip Kowalewicz. Widz odnosi wrażenie, jakby nić porozumienia na linii ojciec – syn rzeczywiście nie była tylko tym, czego wymaga scenariusz.

Filip Kowalewicz zasługuje na ogromne brawa. Mimo tak młodego wieku dziecięcy aktor, szerszej publiczności znany jako Mateusz z „Barw szczęścia”, przed kamerami radzi sobie doskonale. To kolejna rola, która wymaga od niego mierzenia się z trudnymi emocjami. Kowalewicz podchodzi jednak do tego wyzwania z ogromną dojrzałością. W ciekawy sposób ukazane jest także jego zainteresowanie medycyną, a do całego serialu młody aktor wnosi zwykłą, dziecięcą radość.

Słowa uznania należą się także Aleksandrze Popławskiej. Aktorkę w całej tej historii można zobaczyć w roli Jagody Wilk, ordynatorki szpitala psychiatrycznego. Stworzyła autentyczną postać, którą widz zaczyna lubić już od pierwszych chwil jej pojawienia się w serialu. To zasługa nie tylko jej podejścia do pacjentów i nici porozumienia, która od samego początku wywiązuje się pomiędzy nią a doktorem Łazarzem, ale też tego, w jaki sposób staje wobec problemów natury osobistej. Mimo tego co sama przeszła kiedyś z winy swojego przemocowego ojca (Wojciech Skibiński), jest kobietą silną, wiedzącą, czego chce. Takich bohaterów w rodzimych produkcjach aż chce się oglądać.












fot. Aleksandra Popławska w serialu "Znieczulenie" / fot. K. Grabowska / Netflix

Obsadzenie Mariusza Bonaszewskiego w hicie Netflixa to strzał w dziesiątkę. Ordynator Kacper Grzelka to postać z pogranicza dwóch światów. Nosi w sobie pewnego rodzaju złamanie, które rzutuje na jego zachowanie m.in. wobec doktora Łazarza, ale nie jest złym człowiekiem. Bonaszewski doskonale oddaje złożoną naturę tej postaci, znakomicie odnajdując się w takim niejednoznacznym repertuarze. Buduje bohatera bezkompromisowego, jednak z biegiem wydarzeń pokazuje też jego kruche oblicze. Robi to w mistrzowski sposób.













fot. Leszek Lichota, Joanna Balasz i Masza Wągrocka w serialu "Znieczulenie" / fot. K. Grabowska / Netflix


W serialu warto zwrócić uwagę także na Gamou Falla, który reprezentuje młodsze pokolenie aktorów i wnosi do produkcji mnóstwo świeżej energii. Mimo że na planie przyszło mu się mierzyć z doświadczoną aktorską czołówką, nie ginie w tle — przyciąga wzrok naturalnością, pewnością siebie i wyrazistą obecnością w kadrze. Udowadnia, że drzemie w nim potencjał dramatyczny.

Dorota Kolak i Krzysztof Stelmaszyk tworzą jeden z najbardziej zgranych duetów w całym serialu. Mimo wielu trudnych scen w ich grze aktorskiej nie brakuje także rysu komediowego. Aktorzy udowadniają, że nawet wtedy, gdy ktoś całkowicie podporządkowuje swoje życie medycynie, nie musi rezygnować z uczuć wyższych. Jako dr Wanda i Leszek Kott pokazują, że na miłość i okazywanie sobie czułości nigdy nie jest za późno.

Na słowa uznania zasługuje również Arkadiusz Smoleński obsadzony w roli anestezjologa. Aktor, znany z pierwszoplanowej roli Bartka Lisieckiego w serialu „M jak miłość”, po raz pierwszy mierzy się z wyzwaniami pracy na sali operacyjnej, gdzie liczy się opanowanie i precyzja. Smoleński doskonale odnajduje się w tym wymagającym środowisku. Być może rola w „Znieczuleniu” spowoduje, że wkrótce na stałe zasili szeregi lekarzy któregoś z hitowych seriali medycznych. Trzymajmy za to kciuki.

Jako ostatniego chciałabym wyróżnić Wojciecha Skibińskiego. Wcielenie się w postać przemocową nie jest proste, ale aktor radzi sobie z tym wyzwaniem doskonale. Stworzył postać wiarygodną, momentami wyglądającą na człowieka, który chciałby swoje błędy naprawić, ale czy naprawdę tak jest? Niekoniecznie.

***

„Znieczulenie” to serial, który zostaje z widzem na długo po obejrzeniu ostatniego odcinka. Świetny scenariusz autorstwa Dany Łukasińskiej (napisany we współpracy z Bartoszem Janiszewskim, Marcinem Ciastoniem i Beatą Halastrą), reżyseria Łukasza Ostalskiego, wiarygodny realizm medyczny oraz znakomita obsada sprawiają, że produkcję ogląda się z ogromnym zaangażowaniem od pierwszej do ostatniej minuty. To pozycja obowiązkowa nie tylko dla fanów seriali medycznych, ale dla każdego, kto ceni dobrze opowiedziane historie o ludzkich wyborach i drugich szansach. Mocnym plusem całej produkcji są także błyskotliwe dialogi, momentami niepozbawione kontekstu humorystycznego.

Gorąco polecam. 

środa, 11 listopada 2026

Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]

Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]


















fot. okładka książki 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie i będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach czy w muzyce. Propozycjami, które w moim odczuciu takie cechy posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim cyklu #mariolapoleca.

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki „Nigdy nie jest za późno”, której autorką jest Magdalena Witkiewicz. 

Pisarka nie zwalnia tempa. W bieżącym roku, wliczając w to prezentowany dziś tytuł, wydała aż trzy zupełnie nowe powieści, a na przestrzeni ostatnich miesięcy na księgarskie półki trafiło również kilka wznowień jej wcześniejszych bestsellerów.

Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 12 listopada 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: świąteczna powieść obyczajowa

AUTOR: Magdalena Witkiewicz

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo FLOW [egzemplarz recenzencki, współpraca recenzencka]

Magdalena Witkiewicz w okres przedświąteczny wchodzi w wielkim stylu – dokładnie takim, dzięki któremu od lat zdobywa serca czytelników w każdym wieku. Stworzyła kolejną powieść, która, podobnie jak kilka jej wcześniejszych tytułów, nie jest pozbawiona motywów zimowych. Choć grudniowy klimat, śnieg i atmosfera zbliżających się świąt nie dominują tu od pierwszej strony, stają się ciepłym tłem dla poruszającej historii o relacjach, walce o siebie, marzeniach i drugich szansach.

Autorka po raz kolejny zabiera czytelników do ukochanego Gdańska, osadzając fabułę powieści w jednej z tamtejszych kamienic. W centrum historii stają kobiety reprezentujące trzy różne pokolenia, z których każda mierzy się z zupełnie innymi życiowymi wyzwaniami, a jednocześnie na dnie serca nosi pragnienie spełnienia najskrytszych marzeń.

17-letnia Janka dopiero wkracza w dorosłość i szuka swojej drogi. Mierzy się z przemocowym zachowaniem kolegów ze szkoły, a przerażona tą sytuacją postanawia nauczyć się bronić. Trafia do BAZY, gdzie zapisuje się na boks i dostaje pod skrzydła trenera Jarka. Poznaje tam wiele osób w różnym wieku, które również zmagają się z rozmaitymi troskami okresu dorastania.

Jej mama Paulina stara się pogodzić codzienne obowiązki z własnymi pragnieniami, jednocześnie próbując opanować silną potrzebę kontrolowania rzeczywistości wokół siebie. Wrzucenie na luz nie zawsze od razu jej wychodzi, ale bardzo nad tym pracuje.

Babcia Pauliny, a prababcia Janki, Helena, udowadnia, że metryka nie jest żadną przeszkodą w realizowaniu siebie. Najpierw decyduje się na tatuaż, a w okresie świątecznym, mimo wcześniejszego oporu, odważnie sięga po coś, o czym marzyła od lat. 

Spokojną codzienność gdańskiej kamienicy urozmaica także pojawienie się nowego, nieco tajemniczego sąsiada – wspomnianego już trenera Jarka. Mężczyzna z przeszłością, w której jest wiele niewiadomych, wnosi w życie bohaterek sporo zamieszania, ale przede wszystkim staje się dla nich cichym wsparciem, udowadniając, że pozory potrafią mylić, a prawdziwe porozumienie rodzi się tam, gdzie nikt się go nie spodziewa.

W całej historii ważną rolę odgrywają nie tylko ludzie, ale też... koty, dokarmiane przez zatroskanych sąsiadów wiele razy dziennie. W tej „kociej szajce” prym wiedzie Klementyna, przez Jarka nazywana... Tysonem.

Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o trudnych sprawach w sposób niezwykle lekki, przystępny i pozbawiony zbędnego patosu. 

W „Nigdy nie jest za późno” poważne tematy – takie jak rówieśnicza przemoc, lęk przed oceną otoczenia czy ciężar przeszłości, ciążący nie tylko bohaterom książki, ale tak naprawdę każdemu z nas – przeplatają się z ogromną życzliwością wobec drugiego człowieka, nutką humoru i zdrowym dystansem. Dzięki temu przez kolejne strony, których jest ponad czterysta, płynie się z prawdziwą przyjemnością, a postacie stają się czytelnikowi bliskie niczym dobrzy znajomi z sąsiedztwa.

Największą siłą tej powieści jest jednak jej przesłanie. Autorka przypomina, że niezależnie od tego, czy mamy siedemnaście, czterdzieści, czy blisko osiemdziesiąt lat, zawsze mamy prawo zawalczyć o siebie, postawić granice i sięgnąć po własne szczęście, a także udowodnić sobie i innym, że na zmiany nigdy nie jest za późno. 

Relacje między Janką, Pauliną i prababcią Heleną pokazują, jak wielką moc ma kobieca solidarność, wzajemne wsparcie i uważność na potrzeby drugiego człowieka – zwłaszcza wtedy, gdy świat wokół wydaje się przytłaczać i być przeciwko nam.

Z perspektywy czytelniczki mogę powiedzieć, że właśnie ta determinacja w walce o marzenia, niezależnie od okoliczności, sprawiła, że po raz kolejny sięgnęłam po powieść Magdaleny Witkiewicz. 

W Jance widzę siebie z czasów, gdy byłam w jej wieku – miałyśmy podobne doświadczenia, ponieważ mnie także dotknęła przemoc rówieśnicza. Wiele swoich cech odnajduję również w Paulinie i Helenie. Ja też potrafię spakować się z dnia na dzień i zdecydować, że jutro spełnię jakieś marzenie na drugim końcu Polski, bo każdy moment jest dobry i... nigdy nie jest za późno. Na nic.

Najnowszą powieść Magdaleny Witkiewicz serdecznie polecam wszystkim jej wiernym i nowym czytelnikom, a także osobom, które lubią ciepłe, zimowe historie i wierzą, że na własne szczęście nigdy nie jest za późno.

poniedziałek, 9 listopada 2026

Małgorzata Zajączkowska (nie tylko) o spektaklu "Sztuka wywiadu" [WYWIAD]

 Małgorzata Zajączkowska (nie tylko) o spektaklu "Sztuka wywiadu" [WYWIAD]















fot. Małgorzata Krawczyk

Małgorzata Zajączkowska w Cieszynie czuje się jak w domu. Dzieje się tak przede wszystkim za sprawą jej regularnych wizyt na festiwalu Kino na Granicy. W tym roku przyjechała również na 35. Festiwal Teatralny „Bez Granic“. Zagrała w spektaklu „Sztuka wywiadu", który na co dzień można oglądać na deskach stołecznego Teatru Polonia.

Zdradziła m.in. jakie są jej ulubione miejsca w Cieszynie i opowiedziała o swojej współpracy z Janem Peszkiem.

Spotykamy się przy okazji 35. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Bez Granic”. To obok festiwalu filmowego Kino na Granicy, którego jest pani gościem od lat, kolejna coroczna impreza odbywająca się po obu stronach Olzy. Co takiego ma w sobie Cieszyn, że lubi Pani wracać w te strony?

Cieszyn ma duszę. To bardzo przyjazne, świetnie położone, piękne miasteczko. Po tylu latach, wraca się tu jak do domu. Mam wrażenie, że znam tu każdy zakątek, każdą kamienicę.

Wiem, że ma pani tutaj swoje ulubione miejsca. Jakie?

Mam sporo takich miejsc. Bardzo lubię rynek. Schodząc z rynku i spacerując ulicą Głęboką, mijam zawsze piękne, stare drzwi, które zawsze mnie zatrzymują, bo lubię na nie patrzeć. Pięknie jest też w parku Pokoju.

W Teatrze im. Adama Mickiewicza będzie można zobaczyć dziś spektakl „Sztuka wywiadu" w reżyserii Błażeja Peszka, wystawiany na co dzień na deskach Teatru Polonia w Warszawie.

To bardzo szczególny spektakl, który tak naprawdę należy do Jana Peszka. Został stworzony z myślą o jego benefisie. Razem z Marysią Seweryn towarzyszymy mu w tej drodze przez różne role i pytania, które go nurtują. To olbrzymi przywilej, ponieważ za każdym razem, kiedy mam okazję z nim obcować, czuję, jakbym była w lepszym świecie.

A propos sztuki wywiadu, o co to panią najczęściej pytają dziennikarze?

Kiedy towarzyszy mi Sisi, to pytania najczęściej jej dotyczą. Czasem się śmieję, że jestem jej garderobianą. (śmiech) Pytania są bardzo różnorodne. Zależy od tego, o czym kto chce rozmawiać. Czasem o mojej pracy zawodowej, a innym razem pytana jestem o swój punkt widzenia na dany temat. Jestem wdzięczna, że przestano mnie pytać o Amerykę, ponieważ to zaczęło mnie już męczyć.

Czego uczy się pani od Jana Peszka?

Bardzo się lubimy, szanujemy. Jesteśmy triem, które siebie słucha i po każdym przedstawieniu mówimy sobie o tym, co było fajne. Po zejściu ze sceny ten spektakl jeszcze przez jakiś czas w nas zostaje, co sprawia, że jest dość niezwykły.

Jakim jest człowiekiem?

Jan Peszek jest cudownym, wspaniałym i otwartym człowiekiem. Z nim nigdy nie jest nudno.

W „Sztuce wywiadu" wciela się pani w jego żonę. Jak wasza wieloletnia współpraca sceniczna pomaga w budowaniu relacji małżeńskiej?

Bardzo pomaga. Lubimy się, rozumiemy się. Widz też to czuje, że nie jesteśmy zupełnie obcymi sobie ludźmi.

Przed rozmową powiedziała pani, że bohaterka, w którą wciela się pani w „Sztuce wywiadu", dużo Pani dała. Co takiego?

Dała mi dużo zrozumienia, uwielbienia dla artysty, pokory i spełnienia w tym, że jest świadkiem i udziałem twórczości męża, bo to dzięki niej on może skupić się na sztuce.

Czy praca nad spektaklem, w którym tak naprawdę wszystko toczy się wokół wywiadu, sprawiła, że pani sama zmieniła swój stosunek do udzielania wywiadów? 

Nigdy nie miałam negatywnego stosunku do udzielania wywiadów. Jeżeli dziennikarz jest fajny, zadaje mądre pytania, wiedząc, czego chce się dowiedzieć, jest to przyjemne. Choć czasami promuje się rzeczy, których jest się częścią, cały czas jest to rozmowa, kontakt międzyludzki. Mam szczęście do dziennikarzy, fajnie mi się z nimi rozmawia.

Jan Peszek, który w 2024 roku skończył 80 lat i jest w szczytowej formie, w spektaklu próbuje znaleźć odpowiedź na fundamentalne pytanie, które chciałabym zadać również pani. Na czym właśnie polega aktorstwo?

To bardzo trudne pytanie. Aktorstwo polega m.in. na tym, by ludzie uwierzyli w to, co widzą. Chodzi też o to, by dało im to asumpt do przemyśleń.

Sztukę reżyseruje Błażej Peszek, który równie doskonale jak pani, zna ten zawód od podszewki. Czy praca nad tak intymną analizą życia artystycznego z reżyserem, który jest także aktorem, była dla Pani ułatwieniem, czy może większym wyzwaniem?

Lubię pracować z reżyserami, którzy równocześnie są aktorami albo stanęli kiedyś na scenie i znają ten ból aktora w znalezieniu czegoś z tej drugiej strony. W teorii wszystko jest bardzo łatwe, ale kiedy zaczynamy to przetwarzać na język bycia na scenie, bywa, że potrzebujemy czasu i uwag reżysera.

Mam wrażenie, że ten spektakl jest przede wszystkim dla widzów, którzy szukają odpowiedzi dotyczących tematów egzystencjalnych. Do jakich jeszcze?

Spektakl „Sztuka wywiadu" kierowany jest przede wszystkim do ludzi, poszukujących najprostszych odpowiedzi na codzienne pytania. To sztuka, która przedstawia aktora od środka. Obnaża jego udręki i trudy tego zawodu. To wszystko to, o czym Jan Peszek opowiada na scenie. Nic nie jest takie proste, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka.

wtorek, 27 października 2026

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą [RECENZJA KSIĄŻKI]

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą [RECENZJA KSIĄŻKI]



















fot. okładka książki 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie, będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach, czy w muzyce. 

Propozycjami, które (w moim odczuciu) takie czynniki posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim najnowszym cyklu #mariolapoleca. 

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki "Portret kobiety niedojrzałej". Choć na okładce widnieją dwa nazwiska, pierwsze skrzypce tej opowieści gra Ewa Skibińska, która w rozmowie z Zuzanną Bukłahą dokonuje głębokiego rozliczenia z przeszłością.

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą" [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 23 września 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: biografia / wywiad rzeka

AUTOR: Zuzanna Bukłaha

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo W.A.B. [egzemplarz prywatny]

W świecie, który nieustannie narzuca nam sztywne ramy, definicja dojrzałości stała się jednym z najbardziej nieuchwytnych konstruktów społecznych. 

Książka Zuzanny Bukłahy i Ewy Skibińskiej zatytułowana „Portret kobiety (nie)dojrzałej” to niezwykle intymny, podzielony na piętnaście rozdziałów zapis rozmów, dopełniony czterema poruszającymi wypowiedziami osób trzecich. To pozycja, która nie tylko pokazuje bohaterkę znaną z eknów telewizyjnych i desek teatralnych, ale staje się lustrem dla każdej z nas.

Kluczem do zrozumienia tej publikacji jest już sam jej tytuł. Autorki genialnie bawią się słowem, wyróżniając niejako "nie" na okładce, co dzieje się za pośrednictwem zapisu tego słowa kolorem różowym. Ten drobny zabieg typograficzny niesie ze sobą potężny ładunek emocjonalny i filozoficzny. Sugeruje bowiem, że dojrzałość nie jest stanem zamkniętym – punktem w czasie, do którego docieramy po przekroczeniu określonego wieku. U czytelnika pojawia się pytanie: "Czy tak naprawdę nie dojrzewamy całe życie?" 

No właśnie...

To ciągły, dynamiczny proces, pełen potknięć, powrotów do punktu wyjścia i ponownego redefiniowania samej siebie. To bezpieczna przestrzeń na błędy, słabości i kryzysy, które paradoksialnie budują naszą wewnętrzną siłę. Siłę, która zbudowała także Ewę Skibińską. 

W dynamicznej rozmowie z Zuzanną Bukłahą mówi o tym wszystkim więcej. 

W piętnastu rozdziałach Skibińska opowiada m.in. o dzieciństwie, babci, relacji z ojcem, związkach. Jeden z rozdziałów dotyczy także jej aktywności w mediach społecznościowych. Aktorka przyznaje, że swój profil na Instagramie traktuje jak pamiętnik, który czasem porządkuje, usuwając z niego to, co jej już nie służy. 

Sporo mówi też na temat macierzyństwa i byciu babcią kilkuletniej Lei. 

W książce można znaleźć także obszerny rozdział na temat filmów i seriali, w których zagrała na przestrzeni lat i w których mogliśmy zobaczyć ją także ostatnio. Skibińska wraca także wspomnieniami do roli Elżbiety Walickiej z "Na dobre i na złe" i zdradza, dlaczego zakończyła tę serialową przygodę po ok.  pięciu latach. 

Opowiada też o Teresie z serialu "Pierwsza miłość", do której grania wróciła w 2019 roku, po dziewięciu latach przerwy.

Bardzo ważnym społecznie rozdziałem jest ten, o problemach aktorki z alkoholem. Wierzę, że podobnie jak wywiad, którego na ten temat udzieliła w 2023 roku "Wysokim obcasom", tak i ta część książki, wielu osobom uzależnionym pomoże wygrać z nałogiem. 

Dużą wartością „Portretu kobiety (nie)dojrzałej” jest warstwa, w której bohaterka decyduje się zrzucić pancerz i opowiedzieć więcej o takiej Ewie, której widzowie nie znają. 

Aktorka, jak każdy,  zmaga się z samotnością, presją i oczekiwaniami otoczenia. Odkrywa na nowo swoje granice. 

Cztery ostatnie rozdziały są wypowiedziami osób z jej najbliższego otoczenia. Wspomnienia jej córki Heleny Mieszkowskiej, jej przyjaciółki Małgorzaty Gorol, Krystiana Lupy i Doroty Liliental są dopełnieniem całości. Słowa tych czworo pokazują, jak wielowymiarową jesteśmy strukturą – zupełnie inną w swoich własnych oczach, a inną dla tych, którzy nas kochają lub oceniają z boku.

To idealna lektura na jesiennne wieczory dla miłośników talentu Ewy Skibińskiej i fanów dziennikarskiej głębi, bo właśnie takie są pytania, które zadaje w publikacji Zuzanna Bukłaha, głębokie i nieoczywiste.

Serdecznie polecam. 

niedziela, 25 października 2026

Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]

 Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]



















fot. Wydawnictwo Moc Media 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie, będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach, czy w muzyce. 

Propozycjami, które (w moim odczuciu) takie czynniki posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim najnowszym cyklu #mariolapoleca. 

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", autorstwa Stanisława Brajdyganta, wydanej przez Wydawnictwo Moc Media. Na rynek trafiła 2 października. Tego samego dnia do sprzedaży trafiła także "Maligna", (wydanie II rozszerzone).

Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 2 października 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: antologia autorska / silva rerum ("las form")

AUTOR: Stanisław Brejdygant

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Moc Media [egzemplarz recenzencki, współpraca recenzencka]

Stanisław Brejdygant, wybitny aktor, którego obecnie można oglądać m.in. w "M jak miłość", reżyser i pisarz, od zawsze powtarza, że wyżej ceni prawdę fikcji, niż fikcję prawdy. Wierny tym słowom pozostaje również u progu swoich dziewięćdziesiątych urodzin. 

Przy zastosowaniu formy silve rerum (lasu form), za pośrednictwem jednej z dwóch swoich najnowszych książek udowadnia, że teatr, poezję i prozę da się zamknąć w jednej publikacji. 

 „Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni” Stanisława Brejdyganta, to radykalny manifest przeciwko sztywnym podziałom gatunkowym. 

Główną osią artystyczną tej publikacji nie jest sama fabuła, lecz unikalny eksperyment strukturalny. 

Autor, łącząc w jednym tomie klasyczne opowiadania, dramatyczne dialogi sceniczne oraz intymne liryki, stawia przed czytelnikiem fundamentalne wręcz pytanie: czy współczesna literatura musi trzymać się ram, czy też najpełniejszą prawdę o człowieku oddaje dopiero płynna, hybrydowa forma?

Większość powierzchownych opinii skupia się wyłącznie na fakcie wielogatunkowości, zupełnie pomijając mechaniczną głębię tego, jak te formy wzajemnie się przenikają, tworząc totalny obraz ludzkiej psychiki.

U Brejdyganta mechanika przejścia między stylami opiera się na unikalnej konstrukcji, w której  nie oddziela on gatunków grubą kreską, a wręcz sprawia, że jeden płynnie wynika z drugiego, zmuszając nas do ciągłej zmiany sposobu czytania. 

Budując tradycyjną narrację, nagle rezygnuje z głosu narratora i przechodzi w czysty, surowy zapis sceniczny, przypominający scenariusz teatralny. 

W ten sposób proza przechodzi w dramat w sztukach takich jak „Wyspa Wielkanocna” czy „Mniejszy brat”. 



















fot. okładka książki Stanisława Brejdyganta "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni" / Wydawnictwo Moc Media 

Z kolei liryka, publikowana po raz pierwszy za namową samej Wisławy Szymborskiej, nie działa tu jako ozdobnik. Wiersze funkcjonują jako wewnętrzny monolog bohaterów, którego nie dało się wyrazić zwykłą prozą, tworząc przestrzeń, w której poezja stopiła się z otaczającą ją narracją. 

Unikatowym elementem tomu, całkowicie ignorowanym w dotychczasowych analizach, jest głęboki kontrast między poszczególnymi tekstami prozy, takimi jak tytułowy „Dzień w Atenach”, „Noc na prerii”, „Niewinny” a wstrząsającym „Listem żołnierza rosyjskiego”. 

To właśnie w tym ostatnim utworze eksperyment łączenia form osiąga swój punkt kulminacyjny. 

O ile pierwsze opowiadania dotykają uniwersalnych masek, ról, zakazanych związków czy ucieczek w ramiona obcych ludzi, o tyle „List żołnierza...” wprowadza brutalną, surową perspektywę, która zmusza nas do redefinicji motywu przewodniego autora, przywołanego przeze mnie na samym początku.

 Poprzez epistolarną formę listu, która zderza się z poetycką wrażliwością reszty tomu, Brejdygant udowadnia, że to, co zmyślone lub przetworzone w wyobraźni artysty, często niesie w sobie większy ładunek emocjonalnej prawdy o kondycji ludzkiej niż suche, codzienne fakty. 

Codzienna egzystencja jest zbyt skomplikowana, by opisać ją tylko jednym gatunkiem, dlatego ta wielogłosowość ma stać się impulsem dla odbiorcy, aby dzięki różnorodności form odkrył swój własny, niepowtarzalny świat wewnętrzny i poszerzył granice istnienia.

Jestem czytelnikiem, który bardzo lubi, kiedy autor nie trzyma się kurczowo jednej formy. Cenię publikacje, w których gatunki się przeplatają, więc pewnie również dlatego, pierwsza z dwóch najnowszych książek Stanisława Brejdyganta aż tak mnie zainteresowała. 

Przyznam też, że niezmiennie od lat cenię nieodżałowaną Wisławę Szymborską, z którą autor przez lata pozostawał w przyjaźni, więc to, że tak naprawdę ona ośmieliła go swoją opinią, by je wydał, jest dla mnie ważne. 

Wyobraźnię trzeba ćwiczyć przez całe życie, bez względu na wiek, więc ta książka jest dla każdego. Gorąco polecam. 

piątek, 9 października 2026

Z Magdaleną Stużyńską (nie) tylko o serialu "Rodzinka.pl" [WYWIAD]

 Z Magdaleną Stużyńską (nie) tylko o serialu "Rodzinka.pl" [WYWIAD]













fot. Małgorzata Krawczyk 

Magdalena Stużyńska przyjechała do Cieszyna, by zagrać w spektaklu „Inteligenci”. Rozmawiamy  nie tylko o sztuce, ale też o serialach „Przyjaciółki” i „Rodzinka.pl”. Wspominała także pracę na planie serialu „Złotopolscy” oraz nieodżałowanych, Henryka Machalicę i Jerzego Turka.

Na początku każdej rozmowy staram się opisać jej bohaterkę. Panią widzę jako aktorkę telewizyjną i teatralną, ale nade wszystko osobę pozytywnie nastawioną do ludzi i świata, dla której przysłowiowa szklanka zawsze jest do połowy pełna. Pani postrzega siebie w podobny sposób?

Zdecydowanie staram się być pozytywnie nastawiona do ludzi i świata.  Choć z wiekiem na pewno mam w sobie coraz mniej naiwności i widzę, że jednak nie zawsze ta szklanka jest do połowy pełna. Zawsze skupiam się jednak na tym, co mogłabym zrobić, by było lepiej.

Tak było zawsze, czy jak wiele rzeczy w życiu, przyszło z czasem?

Tak było zawsze, natomiast widzę, że z czasem  przyjmuję szerszą perspektywę.

Taka postawa przydaje się nie tylko w codzienności, ale także w tym pięknym, a jednocześnie trudnym zawodzie, prawda?

Takie nastawienie tak naprawdę pomaga w każdym zawodzie. A w życiu pomaga zachować spokoj i równowagę.

Spotykamy się w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Cieszynie. Nie jest to pani pierwsza wizyta w Cieszynie i okolicach. Jak tu się wraca?

Uwielbiam te okolice. Jest tu pięknie, zawsze mam ochotę zostać tutaj na dłużej.

Ilekroć rozmawiam tutaj z kimkolwiek, zawsze słyszę, że to miejsce magiczne. Pani czuje podobnie?

Absolutnie tak. Mój syn ma przyjaciela, który mieszka w tej okolicy. Dużo opowiadał mi o tym teatrze, więc zanim tu przyjechałam po raz pierwszy, wiedziałam już, że to wyjątkowe miejsce.

To właśnie w jego wnętrzach w 1974 roku kręcono „Ziemię obiecaną". Wiedziała pani o tym?

Tak, wiedziałam o tym.

Aż dwukrotnie został tutaj wystawiony spektakl „Inteligenci” w reżyserii Wojciecha Malajkata. Co opowie pani o swojej bohaterce? W jakich okolicznościach widz zastaje ją na scenie?

Moja bohaterka jest przedstawicielką tzw. inteligencji katolickiej. Poznajemy ją w dniu komunii jej siostrzeńca wychowywanego przez antyklerykalną siostrę i szwagra agnostyka. Ten dzień wymknie się spod kontroli wszystkim bohaterom. Nasz spektakl przedstawia odmienne punkty widzenia i rozumienia świata przez różnego rodzaju stereotypy, przeciwieństwa i skrajności.

W opisie sztuki pada pytanie, czy mimo różnic w poglądach i sposobie życia, współczesna rodzina może się porozumieć. Ja zapytam nieco inaczej. Jak rozmawiać na trudne tematy, by do tego porozumienia doszło?

Dobre pytanie. Warto przede wszystkim mieć dobrą wolę - założyć chęć porozumienia pomimo różnic, i połączyć to z szacunkiem do sposobu myślenia innych. Błędem jest próba przekonywania kogoś na siłę do swojej wizji świata lub nakłaniania do zmian według tego, co nam wydaje się za słuszne. A jeszcze większym błędem odrzucenie albo napiętnowanie kogoś, gdy to się nie uda.

Zawsze warto poznać opinię drugiej strony.

Oprócz wspominanej chęci porozumienia, ważna jest otwartość i zgoda na to, że możemy się różnić. Nasza sztuka opowiada też o tym, że czasem postrzegamy osoby o innych poglądach niż nasze, jako wrogów. To czasem może prowadzić do katastrofy. 

Zdarza się, że konfrontujecie się państwo z opiniami, że wasz spektakl zmienia spojrzenie na trudne tematy, poruszane na scenie?

Regularnie słyszę, że nasz spektakl  zaskakuje, a przez to „daje do myślenia”.

To w moim odczuciu jeden z wielu czynników, składający się na sukces tego przedstawienia. Co jeszcze?

To bardzo dobrze napisany dramat. Tekst jest bardzo prawdziwy i aktualny. Ludzie często mówią, że obserwują w nim sceny ze swojego życia. Marek Modzelewski ma niezwykły dar zapisywania żywego języka i prawdy. W tych tekstach są wyraźnie i konsekwentnie zarysowane charaktery, co sprawia, że to bardzo dobry materiał dla nas, aktorów.

Nie sposób przez chwilę porozmawiać o serialach. W 2025 roku podjęto decyzję o zakończeniu emisji serialu „Przyjaciółki”. Serial liczył 26 sezonów, na które łącznie złożyło się 314 odcinków. Oddała pani temu serialowi kawał życia. Jaki to był czas?

Był to wspaniały i intensywny czas. Bardzo dużo działo się przez te lata, nie tylko w życiu mojej bohaterki, ale także w moim, prywatnym. Trzynaście lat to kawał czasu. Przez te lata nie byłam jednak skupiona wyłącznie na serialu, robiłam też inne rzeczy, pracowałam w teatrze. W świadomości widzów ten projekt zdominował moją pracę, ale miałam też przestrzeń na inne twórcze działania, co bardzo sobie cenię.

A jak pani zmieniała się jako aktorka?

Trudne pytanie. (śmiech) Chętnie wróciłabym do starych odcinków, by samej zaobserwować ten proces. Przez ostatnie lata zaobserwowałam, że dostaję nieco inne role, dla kobiet dojrzalszych.

Wrócił też serial „Rodzinka.pl”.

Do realizacji nowych odcinków serialu „Rodzinka.pl” wróciliśmy po pięciu latach.

Do gry wróciła także pani bohaterka, Viola. Po raz pierwszy w serialu pojawiła się w 2013 roku. Jak wraca się po latach na plan, na którym gościło się już wcześniej?

To coś niesamowitego. Było tak, jakbyśmy wrócili na plan po 5 tygodniach, a nie po 5 latach. Wyraźną zmianą dla nas wszystkich są dzieci, albowiem to po nich widać, jak ten czas ucieka. (śmiech) To, że tak naprawdę dzieci nie są już dziećmi, napędza wątki i całą fabułę. W moim wątku niewiele się zmienia. Moja bohaterka też się nie zmienia, bo  nie mądrzeje z wiekiem. (śmiech) To jej rys charakterystyczny, więc gdyby zmądrzała, nie było by tak śmiesznie.

Czy serialami, z którymi jest pani najczęściej kojarzona, nadal są „Przyjaciółki” i „Złotopolscy”?

Bardzo często wśród nich wymieniany jest też „Dom”. Jakiś czas temu znowu były chyba powtórki gdzieś w telewizji, bo bardzo dużo ludzi przypominało mi o tej roli.

W dzisiejszych czasach popularne są powroty seriali po latach. Gdyby zdecydowano o powrocie „Złotopolskich” i osadzeniu fabuły w dzisiejszej rzeczywistości, pomimo tego, że odeszła pani z tej produkcji w 2008 roku, zechciałaby wrócić do grania Marcysi?

Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Główny scenarzysta i pomysłodawca serialu, Jan Purzycki, zmarł w 2019 roku. Zatem nasuwa się pytanie, czy istnieje ktoś taki, kto umiałby tę kontynuację napisać.

Jak wspomina pani nieodżałowanego Henryka Machalicę, wcielającego się w Dionizego Złotopolskiego?

Cudownie. Był to charyzmatyczny, bardzo dowcipny i bardzo ciepły człowiek. Bardzo tęsknię też za Jerzym Turkiem, z którym grałam nie tylko w tym serialu, ale także w teatrze. Bardzo mi go brakuje, bardzo często o nim myślę, był moim ojcem scenicznym.