Małgorzata Zajączkowska (nie tylko) o spektaklu "Sztuka wywiadu" [WYWIAD]

 Małgorzata Zajączkowska (nie tylko) o spektaklu "Sztuka wywiadu" [WYWIAD]

fot. Małgorzata Krawczyk

Małgorzata Zajączkowska w Cieszynie czuje się jak w domu. Dzieje się tak przede wszystkim za sprawą jej regularnych wizyt na festiwalu Kino na Granicy. W tym roku przyjechała również na 35. Festiwal Teatralny „Bez Granic“. Zagrała w spektaklu „Sztuka wywiadu", który na co dzień można oglądać na deskach stołecznego Teatru Polonia.

Zdradziła m.in. jakie są jej ulubione miejsca w Cieszynie i opowiedziała o swojej współpracy z Janem Peszkiem.

Spotykamy się przy okazji 35. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Bez Granic”. To obok festiwalu filmowego Kino na Granicy, którego jest pani gościem od lat, kolejna coroczna impreza odbywająca się po obu stronach Olzy. Co takiego ma w sobie Cieszyn, że lubi Pani wracać w te strony?

Cieszyn ma duszę. To bardzo przyjazne, świetnie położone, piękne miasteczko. Po tylu latach, wraca się tu jak do domu. Mam wrażenie, że znam tu każdy zakątek, każdą kamienicę.

Wiem, że ma pani tutaj swoje ulubione miejsca. Jakie?

Mam sporo takich miejsc. Bardzo lubię rynek. Schodząc z rynku i spacerując ulicą Głęboką, mijam zawsze piękne, stare drzwi, które zawsze mnie zatrzymują, bo lubię na nie patrzeć. Pięknie jest też w parku Pokoju.

W Teatrze im. Adama Mickiewicza będzie można zobaczyć dziś spektakl „Sztuka wywiadu" w reżyserii Błażeja Peszka, wystawiany na co dzień na deskach Teatru Polonia w Warszawie.

To bardzo szczególny spektakl, który tak naprawdę należy do Jana Peszka. Został stworzony z myślą o jego benefisie. Razem z Marysią Seweryn towarzyszymy mu w tej drodze przez różne role i pytania, które go nurtują. To olbrzymi przywilej, ponieważ za każdym razem, kiedy mam okazję z nim obcować, czuję, jakbym była w lepszym świecie.

A propos sztuki wywiadu, o co to panią najczęściej pytają dziennikarze?

Kiedy towarzyszy mi Sisi, to pytania najczęściej jej dotyczą. Czasem się śmieję, że jestem jej garderobianą. (śmiech) Pytania są bardzo różnorodne. Zależy od tego, o czym kto chce rozmawiać. Czasem o mojej pracy zawodowej, a innym razem pytana jestem o swój punkt widzenia na dany temat. Jestem wdzięczna, że przestano mnie pytać o Amerykę, ponieważ to zaczęło mnie już męczyć.

Czego uczy się pani od Jana Peszka?

Bardzo się lubimy, szanujemy. Jesteśmy triem, które siebie słucha i po każdym przedstawieniu mówimy sobie o tym, co było fajne. Po zejściu ze sceny ten spektakl jeszcze przez jakiś czas w nas zostaje, co sprawia, że jest dość niezwykły.

Jakim jest człowiekiem?

Jan Peszek jest cudownym, wspaniałym i otwartym człowiekiem. Z nim nigdy nie jest nudno.

W „Sztuce wywiadu" wciela się pani w jego żonę. Jak wasza wieloletnia współpraca sceniczna pomaga w budowaniu relacji małżeńskiej?

Bardzo pomaga. Lubimy się, rozumiemy się. Widz też to czuje, że nie jesteśmy zupełnie obcymi sobie ludźmi.

Przed rozmową powiedziała pani, że bohaterka, w którą wciela się pani w „Sztuce wywiadu", dużo Pani dała. Co takiego?

Dała mi dużo zrozumienia, uwielbienia dla artysty, pokory i spełnienia w tym, że jest świadkiem i udziałem twórczości męża, bo to dzięki niej on może skupić się na sztuce.

Czy praca nad spektaklem, w którym tak naprawdę wszystko toczy się wokół wywiadu, sprawiła, że pani sama zmieniła swój stosunek do udzielania wywiadów? 

Nigdy nie miałam negatywnego stosunku do udzielania wywiadów. Jeżeli dziennikarz jest fajny, zadaje mądre pytania, wiedząc, czego chce się dowiedzieć, jest to przyjemne. Choć czasami promuje się rzeczy, których jest się częścią, cały czas jest to rozmowa, kontakt międzyludzki. Mam szczęście do dziennikarzy, fajnie mi się z nimi rozmawia.

Jan Peszek, który w 2024 roku skończył 80 lat i jest w szczytowej formie, w spektaklu próbuje znaleźć odpowiedź na fundamentalne pytanie, które chciałabym zadać również pani. Na czym właśnie polega aktorstwo?

To bardzo trudne pytanie. Aktorstwo polega m.in. na tym, by ludzie uwierzyli w to, co widzą. Chodzi też o to, by dało im to asumpt do przemyśleń.

Sztukę reżyseruje Błażej Peszek, który równie doskonale jak pani, zna ten zawód od podszewki. Czy praca nad tak intymną analizą życia artystycznego z reżyserem, który jest także aktorem, była dla Pani ułatwieniem, czy może większym wyzwaniem?

Lubię pracować z reżyserami, którzy równocześnie są aktorami albo stanęli kiedyś na scenie i znają ten ból aktora w znalezieniu czegoś z tej drugiej strony. W teorii wszystko jest bardzo łatwe, ale kiedy zaczynamy to przetwarzać na język bycia na scenie, bywa, że potrzebujemy czasu i uwag reżysera.

Mam wrażenie, że ten spektakl jest przede wszystkim dla widzów, którzy szukają odpowiedzi dotyczących tematów egzystencjalnych. Do jakich jeszcze?

Spektakl „Sztuka wywiadu" kierowany jest przede wszystkim do ludzi, poszukujących najprostszych odpowiedzi na codzienne pytania. To sztuka, która przedstawia aktora od środka. Obnaża jego udręki i trudy tego zawodu. To wszystko to, o czym Jan Peszek opowiada na scenie. Nic nie jest takie proste, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka.

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą [RECENZJA KSIĄŻKI]

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą [RECENZJA KSIĄŻKI]

fot. okładka książki 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie, będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach, czy w muzyce. 

Propozycjami, które (w moim odczuciu) takie czynniki posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim najnowszym cyklu #mariolapoleca. 

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki "Portret kobiety niedojrzałej". Choć na okładce widnieją dwa nazwiska, pierwsze skrzypce tej opowieści gra Ewa Skibińska, która w rozmowie z Zuzanną Bukłahą dokonuje głębokiego rozliczenia z przeszłością.

Cykl #mariolapoleca (26): "Portret kobiety niedojrzałej" - Ewa Skibińska w rozmowie z Zuzanną Bukłahą" [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 23 września 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: biografia / wywiad rzeka

AUTOR: Zuzanna Bukłaha

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo W.A.B. [egzemplarz prywatny]

W świecie, który nieustannie narzuca nam sztywne ramy, definicja dojrzałości stała się jednym z najbardziej nieuchwytnych konstruktów społecznych. 

Książka Zuzanny Bukłahy i Ewy Skibińskiej zatytułowana „Portret kobiety (nie)dojrzałej” to niezwykle intymny, podzielony na piętnaście rozdziałów zapis rozmów, dopełniony czterema poruszającymi wypowiedziami osób trzecich. To pozycja, która nie tylko pokazuje bohaterkę znaną z eknów telewizyjnych i desek teatralnych, ale staje się lustrem dla każdej z nas.

Kluczem do zrozumienia tej publikacji jest już sam jej tytuł. Autorki genialnie bawią się słowem, wyróżniając niejako "nie" na okładce, co dzieje się za pośrednictwem zapisu tego słowa kolorem różowym. Ten drobny zabieg typograficzny niesie ze sobą potężny ładunek emocjonalny i filozoficzny. Sugeruje bowiem, że dojrzałość nie jest stanem zamkniętym – punktem w czasie, do którego docieramy po przekroczeniu określonego wieku. U czytelnika pojawia się pytanie: "Czy tak naprawdę nie dojrzewamy całe życie?" 

No właśnie...

To ciągły, dynamiczny proces, pełen potknięć, powrotów do punktu wyjścia i ponownego redefiniowania samej siebie. To bezpieczna przestrzeń na błędy, słabości i kryzysy, które paradoksialnie budują naszą wewnętrzną siłę. Siłę, która zbudowała także Ewę Skibińską. 

W dynamicznej rozmowie z Zuzanną Bukłahą mówi o tym wszystkim więcej. 

W piętnastu rozdziałach Skibińska opowiada m.in. o dzieciństwie, babci, relacji z ojcem, związkach. Jeden z rozdziałów dotyczy także jej aktywności w mediach społecznościowych. Aktorka przyznaje, że swój profil na Instagramie traktuje jak pamiętnik, który czasem porządkuje, usuwając z niego to, co jej już nie służy. 

Sporo mówi też na temat macierzyństwa i byciu babcią kilkuletniej Lei. 

W książce można znaleźć także obszerny rozdział na temat filmów i seriali, w których zagrała na przestrzeni lat i w których mogliśmy zobaczyć ją także ostatnio. Skibińska wraca także wspomnieniami do roli Elżbiety Walickiej z "Na dobre i na złe" i zdradza, dlaczego zakończyła tę serialową przygodę po ok.  pięciu latach. 

Opowiada też o Teresie z serialu "Pierwsza miłość", do której grania wróciła w 2019 roku, po dziewięciu latach przerwy.

Bardzo ważnym społecznie rozdziałem jest ten, o problemach aktorki z alkoholem. Wierzę, że podobnie jak wywiad, którego na ten temat udzieliła w 2023 roku "Wysokim obcasom", tak i ta część książki, wielu osobom uzależnionym pomoże wygrać z nałogiem. 

Dużą wartością „Portretu kobiety (nie)dojrzałej” jest warstwa, w której bohaterka decyduje się zrzucić pancerz i opowiedzieć więcej o takiej Ewie, której widzowie nie znają. 

Aktorka, jak każdy,  zmaga się z samotnością, presją i oczekiwaniami otoczenia. Odkrywa na nowo swoje granice. 

Cztery ostatnie rozdziały są wypowiedziami osób z jej najbliższego otoczenia. Wspomnienia jej córki Heleny Mieszkowskiej, jej przyjaciółki Małgorzaty Gorol, Krystiana Lupy i Doroty Liliental są dopełnieniem całości. Słowa tych czworo pokazują, jak wielowymiarową jesteśmy strukturą – zupełnie inną w swoich własnych oczach, a inną dla tych, którzy nas kochają lub oceniają z boku.

To idealna lektura na jesiennne wieczory dla miłośników talentu Ewy Skibińskiej i fanów dziennikarskiej głębi, bo właśnie takie są pytania, które zadaje w publikacji Zuzanna Bukłaha, głębokie i nieoczywiste.

Serdecznie polecam. 

Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]

 Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]

fot. Wydawnictwo Moc Media 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie, będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach, czy w muzyce. 

Propozycjami, które (w moim odczuciu) takie czynniki posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim najnowszym cyklu #mariolapoleca. 

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", autorstwa Stanisława Brajdyganta, wydanej przez Wydawnictwo Moc Media. Na rynek trafiła 2 października. Tego samego dnia do sprzedaży trafiła także "Maligna", (wydanie II rozszerzone).

Cykl #mariolapoleca (25): "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni", Stanisław Brejdygant [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 2 października 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: antologia autorska / silva rerum ("las form")

AUTOR: Stanisław Brejdygant

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Moc Media [egzemplarz recenzencki, współpraca recenzencka]

Stanisław Brejdygant, wybitny aktor, którego obecnie można oglądać m.in. w "M jak miłość", reżyser i pisarz, od zawsze powtarza, że wyżej ceni prawdę fikcji, niż fikcję prawdy. Wierny tym słowom pozostaje również u progu swoich dziewięćdziesiątych urodzin. 

Przy zastosowaniu formy silve rerum (lasu form), za pośrednictwem jednej z dwóch swoich najnowszych książek udowadnia, że teatr, poezję i prozę da się zamknąć w jednej publikacji. 

 „Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni” Stanisława Brejdyganta, to radykalny manifest przeciwko sztywnym podziałom gatunkowym. 

Główną osią artystyczną tej publikacji nie jest sama fabuła, lecz unikalny eksperyment strukturalny. 

Autor, łącząc w jednym tomie klasyczne opowiadania, dramatyczne dialogi sceniczne oraz intymne liryki, stawia przed czytelnikiem fundamentalne wręcz pytanie: czy współczesna literatura musi trzymać się ram, czy też najpełniejszą prawdę o człowieku oddaje dopiero płynna, hybrydowa forma?

Większość powierzchownych opinii skupia się wyłącznie na fakcie wielogatunkowości, zupełnie pomijając mechaniczną głębię tego, jak te formy wzajemnie się przenikają, tworząc totalny obraz ludzkiej psychiki.

U Brejdyganta mechanika przejścia między stylami opiera się na unikalnej konstrukcji, w której  nie oddziela on gatunków grubą kreską, a wręcz sprawia, że jeden płynnie wynika z drugiego, zmuszając nas do ciągłej zmiany sposobu czytania. 

Budując tradycyjną narrację, nagle rezygnuje z głosu narratora i przechodzi w czysty, surowy zapis sceniczny, przypominający scenariusz teatralny. 

W ten sposób proza przechodzi w dramat w sztukach takich jak „Wyspa Wielkanocna” czy „Mniejszy brat”. 

fot. okładka książki Stanisława Brejdyganta "Dzień w Atenach. Ćwiczenia z wyobraźni" / Wydawnictwo Moc Media 

Z kolei liryka, publikowana po raz pierwszy za namową samej Wisławy Szymborskiej, nie działa tu jako ozdobnik. Wiersze funkcjonują jako wewnętrzny monolog bohaterów, którego nie dało się wyrazić zwykłą prozą, tworząc przestrzeń, w której poezja stopiła się z otaczającą ją narracją. 

Unikatowym elementem tomu, całkowicie ignorowanym w dotychczasowych analizach, jest głęboki kontrast między poszczególnymi tekstami prozy, takimi jak tytułowy „Dzień w Atenach”, „Noc na prerii”, „Niewinny” a wstrząsającym „Listem żołnierza rosyjskiego”. 

To właśnie w tym ostatnim utworze eksperyment łączenia form osiąga swój punkt kulminacyjny. 

O ile pierwsze opowiadania dotykają uniwersalnych masek, ról, zakazanych związków czy ucieczek w ramiona obcych ludzi, o tyle „List żołnierza...” wprowadza brutalną, surową perspektywę, która zmusza nas do redefinicji motywu przewodniego autora, przywołanego przeze mnie na samym początku.

 Poprzez epistolarną formę listu, która zderza się z poetycką wrażliwością reszty tomu, Brejdygant udowadnia, że to, co zmyślone lub przetworzone w wyobraźni artysty, często niesie w sobie większy ładunek emocjonalnej prawdy o kondycji ludzkiej niż suche, codzienne fakty. 

Codzienna egzystencja jest zbyt skomplikowana, by opisać ją tylko jednym gatunkiem, dlatego ta wielogłosowość ma stać się impulsem dla odbiorcy, aby dzięki różnorodności form odkrył swój własny, niepowtarzalny świat wewnętrzny i poszerzył granice istnienia.

Jestem czytelnikiem, który bardzo lubi, kiedy autor nie trzyma się kurczowo jednej formy. Cenię publikacje, w których gatunki się przeplatają, więc pewnie również dlatego, pierwsza z dwóch najnowszych książek Stanisława Brejdyganta aż tak mnie zainteresowała. 

Przyznam też, że niezmiennie od lat cenię nieodżałowaną Wisławę Szymborską, z którą autor przez lata pozostawał w przyjaźni, więc to, że tak naprawdę ona ośmieliła go swoją opinią, by je wydał, jest dla mnie ważne. 

Wyobraźnię trzeba ćwiczyć przez całe życie, bez względu na wiek, więc ta książka jest dla każdego. Gorąco polecam. 

Z Magdaleną Stużyńską (nie) tylko o serialu "Rodzinka.pl" [WYWIAD]

 Z Magdaleną Stużyńską (nie) tylko o serialu "Rodzinka.pl" [WYWIAD]

fot. Małgorzata Krawczyk 

Magdalena Stużyńska przyjechała do Cieszyna, by zagrać w spektaklu „Inteligenci”. Rozmawiamy  nie tylko o sztuce, ale też o serialach „Przyjaciółki” i „Rodzinka.pl”. Wspominała także pracę na planie serialu „Złotopolscy” oraz nieodżałowanych, Henryka Machalicę i Jerzego Turka.

Na początku każdej rozmowy staram się opisać jej bohaterkę. Panią widzę jako aktorkę telewizyjną i teatralną, ale nade wszystko osobę pozytywnie nastawioną do ludzi i świata, dla której przysłowiowa szklanka zawsze jest do połowy pełna. Pani postrzega siebie w podobny sposób?

Zdecydowanie staram się być pozytywnie nastawiona do ludzi i świata.  Choć z wiekiem na pewno mam w sobie coraz mniej naiwności i widzę, że jednak nie zawsze ta szklanka jest do połowy pełna. Zawsze skupiam się jednak na tym, co mogłabym zrobić, by było lepiej.

Tak było zawsze, czy jak wiele rzeczy w życiu, przyszło z czasem?

Tak było zawsze, natomiast widzę, że z czasem  przyjmuję szerszą perspektywę.

Taka postawa przydaje się nie tylko w codzienności, ale także w tym pięknym, a jednocześnie trudnym zawodzie, prawda?

Takie nastawienie tak naprawdę pomaga w każdym zawodzie. A w życiu pomaga zachować spokoj i równowagę.

Spotykamy się w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Cieszynie. Nie jest to pani pierwsza wizyta w Cieszynie i okolicach. Jak tu się wraca?

Uwielbiam te okolice. Jest tu pięknie, zawsze mam ochotę zostać tutaj na dłużej.

Ilekroć rozmawiam tutaj z kimkolwiek, zawsze słyszę, że to miejsce magiczne. Pani czuje podobnie?

Absolutnie tak. Mój syn ma przyjaciela, który mieszka w tej okolicy. Dużo opowiadał mi o tym teatrze, więc zanim tu przyjechałam po raz pierwszy, wiedziałam już, że to wyjątkowe miejsce.

To właśnie w jego wnętrzach w 1974 roku kręcono „Ziemię obiecaną". Wiedziała pani o tym?

Tak, wiedziałam o tym.

Aż dwukrotnie został tutaj wystawiony spektakl „Inteligenci” w reżyserii Wojciecha Malajkata. Co opowie pani o swojej bohaterce? W jakich okolicznościach widz zastaje ją na scenie?

Moja bohaterka jest przedstawicielką tzw. inteligencji katolickiej. Poznajemy ją w dniu komunii jej siostrzeńca wychowywanego przez antyklerykalną siostrę i szwagra agnostyka. Ten dzień wymknie się spod kontroli wszystkim bohaterom. Nasz spektakl przedstawia odmienne punkty widzenia i rozumienia świata przez różnego rodzaju stereotypy, przeciwieństwa i skrajności.

W opisie sztuki pada pytanie, czy mimo różnic w poglądach i sposobie życia, współczesna rodzina może się porozumieć. Ja zapytam nieco inaczej. Jak rozmawiać na trudne tematy, by do tego porozumienia doszło?

Dobre pytanie. Warto przede wszystkim mieć dobrą wolę - założyć chęć porozumienia pomimo różnic, i połączyć to z szacunkiem do sposobu myślenia innych. Błędem jest próba przekonywania kogoś na siłę do swojej wizji świata lub nakłaniania do zmian według tego, co nam wydaje się za słuszne. A jeszcze większym błędem odrzucenie albo napiętnowanie kogoś, gdy to się nie uda.

Zawsze warto poznać opinię drugiej strony.

Oprócz wspominanej chęci porozumienia, ważna jest otwartość i zgoda na to, że możemy się różnić. Nasza sztuka opowiada też o tym, że czasem postrzegamy osoby o innych poglądach niż nasze, jako wrogów. To czasem może prowadzić do katastrofy. 

Zdarza się, że konfrontujecie się państwo z opiniami, że wasz spektakl zmienia spojrzenie na trudne tematy, poruszane na scenie?

Regularnie słyszę, że nasz spektakl  zaskakuje, a przez to „daje do myślenia”.

To w moim odczuciu jeden z wielu czynników, składający się na sukces tego przedstawienia. Co jeszcze?

To bardzo dobrze napisany dramat. Tekst jest bardzo prawdziwy i aktualny. Ludzie często mówią, że obserwują w nim sceny ze swojego życia. Marek Modzelewski ma niezwykły dar zapisywania żywego języka i prawdy. W tych tekstach są wyraźnie i konsekwentnie zarysowane charaktery, co sprawia, że to bardzo dobry materiał dla nas, aktorów.

Nie sposób przez chwilę porozmawiać o serialach. W 2025 roku podjęto decyzję o zakończeniu emisji serialu „Przyjaciółki”. Serial liczył 26 sezonów, na które łącznie złożyło się 314 odcinków. Oddała pani temu serialowi kawał życia. Jaki to był czas?

Był to wspaniały i intensywny czas. Bardzo dużo działo się przez te lata, nie tylko w życiu mojej bohaterki, ale także w moim, prywatnym. Trzynaście lat to kawał czasu. Przez te lata nie byłam jednak skupiona wyłącznie na serialu, robiłam też inne rzeczy, pracowałam w teatrze. W świadomości widzów ten projekt zdominował moją pracę, ale miałam też przestrzeń na inne twórcze działania, co bardzo sobie cenię.

A jak pani zmieniała się jako aktorka?

Trudne pytanie. (śmiech) Chętnie wróciłabym do starych odcinków, by samej zaobserwować ten proces. Przez ostatnie lata zaobserwowałam, że dostaję nieco inne role, dla kobiet dojrzalszych.

Wrócił też serial „Rodzinka.pl”.

Do realizacji nowych odcinków serialu „Rodzinka.pl” wróciliśmy po pięciu latach.

Do gry wróciła także pani bohaterka, Viola. Po raz pierwszy w serialu pojawiła się w 2013 roku. Jak wraca się po latach na plan, na którym gościło się już wcześniej?

To coś niesamowitego. Było tak, jakbyśmy wrócili na plan po 5 tygodniach, a nie po 5 latach. Wyraźną zmianą dla nas wszystkich są dzieci, albowiem to po nich widać, jak ten czas ucieka. (śmiech) To, że tak naprawdę dzieci nie są już dziećmi, napędza wątki i całą fabułę. W moim wątku niewiele się zmienia. Moja bohaterka też się nie zmienia, bo  nie mądrzeje z wiekiem. (śmiech) To jej rys charakterystyczny, więc gdyby zmądrzała, nie było by tak śmiesznie.

Czy serialami, z którymi jest pani najczęściej kojarzona, nadal są „Przyjaciółki” i „Złotopolscy”?

Bardzo często wśród nich wymieniany jest też „Dom”. Jakiś czas temu znowu były chyba powtórki gdzieś w telewizji, bo bardzo dużo ludzi przypominało mi o tej roli.

W dzisiejszych czasach popularne są powroty seriali po latach. Gdyby zdecydowano o powrocie „Złotopolskich” i osadzeniu fabuły w dzisiejszej rzeczywistości, pomimo tego, że odeszła pani z tej produkcji w 2008 roku, zechciałaby wrócić do grania Marcysi?

Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Główny scenarzysta i pomysłodawca serialu, Jan Purzycki, zmarł w 2019 roku. Zatem nasuwa się pytanie, czy istnieje ktoś taki, kto umiałby tę kontynuację napisać.

Jak wspomina pani nieodżałowanego Henryka Machalicę, wcielającego się w Dionizego Złotopolskiego?

Cudownie. Był to charyzmatyczny, bardzo dowcipny i bardzo ciepły człowiek. Bardzo tęsknię też za Jerzym Turkiem, z którym grałam nie tylko w tym serialu, ale także w teatrze. Bardzo mi go brakuje, bardzo często o nim myślę, był moim ojcem scenicznym.

Filip Lato (nie) tylko o udziale w programie "Twoja twarz brzmi znajomo" [WYWIAD]

 Filip Lato (nie) tylko o udziale w programie "Twoja twarz brzmi znajomo" [WYWIAD]

fot. Małgorzata Krawczyk 

Tegoroczne Powiatowo-Gminne Dożynki miały miejsce w tym roku w Ustroniu. Święto plonów było połączone z hucznym obchodami 70-lecia nadania praw miejskich Ustroniowi. Gwiazdą wieczornego koncertu był Filip Lato.

Opowiedział mi o swoim najnowszym utworze "Burza" i powtarzającym się w jego twórczości motywie latawca. Podzielił się także wspomnieniami z udziału w dwóch edycjach programu "Twoja twarz brzmi znajomo".

Już od pierwszych minut naszego spotkania, uśmiech i dobra energia cię nie opuszczają. Jesteś życiowym optymistą?

Myślę, że tak.

Tak było zawsze, czy przyszło z czasem?

Wydaje mi się, że to kwestia mojej osobowości. Jednak przyznam, że coraz trudniej przychodzi mi utrzymanie młodzieńczej energii i radości.

Wydaje mi się, że pozytywne usposobienie pomaga nie tylko w codzienności, ale także w karierze scenicznej. Czy się mylę?

Myślę, że to prawda. Nie wyobrażam sobie wychodzić do ludzi z inną energią. To jest po prostu część mnie i cieszę się, jeśli to widać na ekranie telewizora czy podczas koncertów. Taki jestem, tego nie da się przekłamać.

Ile w tym prawdy, że studia prawnicze skończyłeś wyłącznie „dla świętego spokoju” i dla rodziców, a aplikację radcowską porzuciłeś w momencie, gdy poczułeś, że praca w korporacji i siedzenie w paragrafach po prostu cię niszczą? 

Historia jest prawdziwa, prawie wszystko, co powiedziałaś, się zgadza. (Śmiech) Nigdy nie zacząłem aplikacji radcowskiej, zaprzestałem na etapie starań. Nie odczuwam absolutnie żadnego żalu w stosunku do pracy prawniczej. Serce woli robić co innego. Za tym głosem idę.

Kiedy nie zdecydowałeś się na aplikację radcowską, od razu pomyślałeś o łączeniu przyszłości z muzyką, czy miałeś też inne pomysły na siebie?

Nigdy nie patrzyłem na to w ten sposób. Obie te ścieżki mojej kariery od zawsze rozwijały się równolegle. Od dziecka edukowałem się muzycznie, potem założyłem swój pierwszy zespół, później kolejny. U mnie organicznie obie te gałęzie rosły i… urosły. (śmiech) Chyba nawet nie mogę powiedzieć, że jedna w jakiś znaczący sposób przerosła drugą, bo nadal jestem aktywny i muzycznie i zawodowo. Wiem, że łączenie tych dwóch światów jest ciekawe dla ludzi, a czasem nawet niespodziewane, ale dla mnie od zawsze było to normalne.

Czy dzięki nabytej wiedzy prawniczej z większą uwagą czytasz umowy z wytwórniami? (Śmiech)

Tak. Podpisałem jedną umowę z wytwórnią, ta przygoda trwa, więc chyba dobrze ją przeczytałem. (Śmiech.) To są fajne studia, dobrze je wspominam. Mogę powiedzieć, że są bardzo rozwijające i strukturyzują sposób myślenia.

Co w tobie uporządkowały?

Na pewno miały wpływ na mój sposób patrzenia na życie i świat. Pomogły uporządkować w głowie pewne rzeczy, również takie zupełnie niezwiązane z prawem i muzyką.

17 lipca we wszystkich serwisach streamingowych premierę miała twoja najnowsza piosenka "Burza". Jaka była droga od pomysłu na niego po realizację utworu?

Pomysł na ten utwór jest częścią szerszego projektu. To singiel promujący moją płytę, która ukaże się już w październiku. Pomysł na promocję polega na tym, że tego materiału przedpremierowo chcemy pokazać naprawdę sporo. Chcemy odkrywać karty i nakręcać moich słuchaczy, by wczuwali się w ten nowy materiał. Kilka utworów już się ukazało. Premiera kolejnej piosenki we wrześniu.

Skąd pomysł na taką realizację teledysku?

To mój pierwszy teledysk, który zawiera linię fabularną. To zasługa Kajusa W. Pyrza, który jest jego pomysłodawcą i reżyserem. Wpadł na to, by połączyć ujęcia muzyczno-wizerunkowe z historią o chłopcu, który walczy o marzenia i nie poddaje się mimo niepowodzeń.

Kolejnym ważnym elementem w tekście "Burzy" oraz w twojej twórczości jest motyw latawca.

Nie planowałem tego, że ten motyw pojawi się w utworze "Burza". Ostatnio prawie wszystkie swoje utwory puściłem swojej road manager. Zwróciła uwagę, że motywów, które pojawiają się dość regularnie w mojej twórczości, jest więcej.

Dlaczego akurat latawiec?

Nie wiem. W obydwu przypadkach pełni tę samą rolę, jest symbolem ucieczki w miejsce, gdzie można zaznać szczęścia.

"Czasem, by dotknąć nieba, trzeba zaryzykować błysk" - to słowa, które wielu z nas potrzebuje usłyszeć, a które, jak wspominaliśmy wcześniej, znalazły się w piosence. Jak dalece utwór jest inspirowany prawdziwymi zdarzeniami i twoją osobistą walką o marzenia?

W 100 procentach. Nie jest to moja pierwsza piosenka, która przedstawia takie wartości. Wiem, że takie teksty bardzo mocno rezonują ze słuchaczami. Bardzo często dostaję miłe wiadomości, w których przyznają oni, że te moje teksty odgrywają w ich życiu ważną rolę.

Częścią działań promujących utwór jest seria filmików, które publikujesz na swoim oficjalnym profilu na Instagramie. Skąd pomysł?

Pomysł jest prosty. W dzisiejszych czasach trzeba istnieć w social mediach. Staram się odnaleźć w tej rzeczywistości. Jest mi miło, kiedy słyszę, że te rolki są fajne. Zapraszam na moje profile na Instagramie, Facebooku i TikToku. Staram się, by te treści były ciekawe. Lubię dzielić się procesem twórczym od kuchni.

Jeden z nich dotyczy ciemnych stron wydawania piosenek i promowania ich w mediach społecznościowych. Czego dotyczyły twoje największe obawy?

Tak naprawdę ten proces zaczyna się od napisania tekstu. Potem trzeba nagrać utwór. Cały zespół wkłada w to wszystko serce, czas, pieniądze i mnóstwo energii, by kawałek wypromować. Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, jak daleko piosenka zajdzie. Raz się udaje, innym razem nie.

I tak wyszło na to, że słowa twojej piosenki znowu się sprawdzają. (śmiech) Dla mnie utwór ten ma też charakter motywacyjny. Ty go dostrzegasz?

Tak, dokładnie tak jest.

A gdybyś miał pracę nad tym utworem zamknąć w jednym słowie lub zdaniu, jakie mogłoby paść?

Szybka realizacja, ale przede wszystkim świetna energia. (śmiech) Po prostu mieliśmy z teamem tak dobrą chemię, że pomysły same się układały. Fantastyczna atmosfera w studiu, mnóstwo dobrej zabawy przy tworzeniu - to jest właśnie to co uwielbiam w tworzeniu muzyki. To jeden z tych projektów, które zostają w pamięci na długo.

Byłeś dwukrotnie uczestnikiem programu "Twoja twarz brzmi znajomo". Pojawiłeś się w dziewiątej edycji oraz jubileuszowej, dwudziestej edycji zatytułowanej "Najlepsi". Co było dla ciebie  największym wyzwaniem w tym programie?

Byłem tak dobry, że raz wygrać, to za mało. (Śmiech) Największym wyzwaniem było, by wysiedzieć podczas charakteryzacji, czasami nawet około 9 godzin. To było naprawdę trudne.

Czy to, że wziąłeś udział w dwóch edycjach tego programu sprawiło, że przy drugim podejściu, któreś z wyzwań okazało się łatwiejsze niż za pierwszym razem?

To była fajna przygoda. Za pierwszym razem po prostu rzuciłem się na głęboką wodę. Przy drugim podejściu wiedziałem już, na co się piszę. W edycji "Najlepsi" moimi rywalami byli zwycięzcy poprzednich edycji. To na pewno było wyzwaniem.

W wywiadach mówiłeś, że oprócz świetnej zabawy, udział w tym programie był bardzo dużym wysiłkiem fizycznym, a charakteryzacja bywała bolesna. O tym niewiele się mówi, ale silikonowe maski, których wymaga ta formuła programu, bardzo niszczą cerę, prawda?

To prawda, ale jestem w stanie wyobrazić sobie większe wyzwania, więc nie mam prawa do narzekania. (Śmiech)

Wiadomo, że sporym wyzwaniem było dla ciebie również wydobywanie z siebie głosów kobiecych, a która z metamorfoz była dla ciebie najważniejsza? 

Było kilka, o których ciepło myślę. Odpowiem jednak tak, jak wszyscy się spodziewają. Najważniejsza była dla mnie możliwość wcielenia się w Czesława Niemena. To wykon, który został z ludźmi do dzisiaj. Do dzisiaj słuchacze proszą, bym podczas koncertów zagrał "Sen o Warszawie". Szczerze powiem, że był taki czas, w którym chciałem odciąć się od tego programu, zostawić go za sobą. Chciałem prezentować przede wszystkim swój autorski materiał. Dojrzałem jednak do tego, że jeśli dla kogoś ten utwór jest tak ważny, to wychodzę temu na przeciw. Jestem tu dla słuchaczy.

Czego dowiedziałeś się o sobie podczas udziału w tych dwóch odsłonach programu? Czego się nauczyłeś?

Nauczyłem się bardzo wiele pod kątem warsztatowym. Wokalnie i scenicznie również pozwolił mi się rozwinąć. Kiedy człowiek angażuje się w tak duży projekt, towarzyszy temu wiele przemyśleń. W składzie edycji zatytułowanej "Najlepsi" zebrała się super ekipa. Każdy z nas miał na koncie zwycięstwo w tym programie, ale każdy miał na to swój sposób.

Czy teraz, kiedy wiesz, z czym to się je, zdecydowałbyś się  na kolejny udział w tym programie? Oczywiście to pytanie wyłącznie teoretyczne.

Po zakończeniu pierwszej edycji powiedziałem, że nigdy więcej. Tego trzymałem się około pół roku, bo otwierałem kolejną edycję i powiedziałem, że teraz to już naprawdę koniec. Wystąpiłem także w edycji świątecznej. Zgodziłem się też na edycję specjalną, o której rozmawiamy i na występ na otwarcie dwudziestej pierwszej edycji. Mam na koncie około 26 wcieleń i… już lepiej nic nie mówię. (Śmiech)

Grzegorz Porowski o hitach, powrotach i życiowych zakrętach [WYWIAD]

 Grzegorz Porowski o hitach, powrotach i życiowych zakrętach  [WYWIAD]

fot. z archiwum oficjalnej strony zespołu

Zespół „Loka”, którego frontmanem jest Grzegorz Porowski, był gwiazdą sierpniowych dożynek gminy Zebrzydowice, które w tym roku odbyły się w Marklowicach Górnych.

Wokalista opowiedział mi m.in. o tym, co sprawiło, że „Prawdziwe powietrze” stało się hitem, ale też o tym, jak wspomina czas, gdy był wokalistą zespołu „Rotary”, a cała Polska śpiewała „Na jednej z dzikich plaż”.

Spotykamy się tuż po zakończonym koncercie na dożynkach w Marklowicach. Jakie emocje towarzyszą panu po zejściu ze sceny?

Jest dobrze. Byłem trochę niedysponowany zdrowotnie, ale publiczność okazała się łaskawa.

Zawsze pytam o powroty w te strony, a okazuje się, że z koncertem w tej okolicy jesteście po raz pierwszy. Jak wrażenia?

Bardzo dobrze. Podoba mi cała ta impreza, jest wyluzowana, rodzinna.

Na początku każdej rozmowy staram się opisać jej bohatera. Pana widzę jako wokalistę o jednym z najbardziej charakterystycznych głosów w kraju, ale też człowieka o ogromnym poczuciu humoru, dla którego szklanka zawsze jest do połowy pełna. Pan postrzega siebie w podobny sposób?

Staram się być takim człowiekiem, by moja rodzina nie musiała się za mnie wstydzić.

Dystans do siebie i pozytywne nastawienie do ludzi i świata pomaga nie tylko w codzienności, ale także w  karierze scenicznej i w trasie, prawda?

Wydaje mi się, że tak. Trzeba być fajnym, normalnym człowiekiem.

W latach 90. pana głos i zespół „Rotary” zdominował polskie rozgłośnie, a wszystko za sprawą utworu „Na jednej z dzikich plaż”. Jak patrzy Pan na niego po latach?

To nasz największy hit, więc byłbym hipokrytą, gdybym powiedział, że wykonywanie tego utworu mnie męczy. Dzięki tej piosence funkcjonujemy, jesteśmy na tyle rozpoznawalni, że możemy pracować i grać dla ludzi.

Bywały takie momenty, w których przez ten utwór czuł się pan zaszufladkowany?

Gramy muzykę wielopokoleniową. Czuję się z tym dobrze, więc nawet o tym nie myślę.

Na scenie jest pan obecny od trzech dekad. Jak na przestrzeni lat zmieniał się Pan jako wokalista i jako człowiek?

(Śmiech.) W latach dziewięćdziesiątych byłem głupi, w latach dwutysięcznych zrobiłem przerwę, wróciliśmy z zespołem „Loka”, a teraz jest tak, jak powinno być. Chyba jednak każdy przechodzi przez zakręty życiowe.

Co działo się z Panem w czasie tej przerwy?

Poszedłem do pracy.

Jak te zmiany, które zachodziły w Pana życiu, wpływały na Pana twórczość?

Te zmiany miały na mnie twórczy wpływ. My cały czas poszukujemy. Jesteśmy zespołem, który ma w swoim repertuarze mieszankę gatunkową. Może w dzisiejszych czasach nie jest to zbyt popularne, ale my po prostu gramy rock’n’rolla. To gatunek, który będzie zawsze miał swoich fanów.

Kiedy w 2012 roku ruszaliście z „Loka”, utwór „Prawdziwe powietrze” stał się hitem z dnia na dzień. Spodziewaliście się tego?

Nigdy nie spodziewałem się żadnego sukcesu. Powiem jednak, że mam wrażenie, że byłem na niego gotowy. Chodzi o to, by grać. Mam hobby, z którego żyję. To największy dar, który można dostać od Boga.

Co ten numer ma takiego w sobie, że tak porywa publiczność?

Jest prawdziwym utworem. Takie piosenki jak „Prawdziwe powietrze”, „Na jednej z dzikich plaż” czy „Atom miłości” przychodzą przypadkowo. Tego typu utwory pojawiają się raz na jakiś czas. Teraz też pracujemy nad bardzo fajnym utworem z producentem, Łukaszem Sienickim. Myślę, że do końca wakacji coś nowego się pojawi.

Najnowszy utwór w waszym dorobku w serwisach streamingowych ukazał się w 2024 roku. To singiel „Pierwszy”. Tytuł bardzo wymowny. (Śmiech.) Czy kryje się pod nim symbolika nawiązująca do pierwszego nowego utworu wydanego po przerwie?

Wydaje mi się, że ludzie nie chcieli tej piosenki, choć ja bardzo ją lubię, ale nie wszystko zawsze musi podobać się wszystkim. Na Spotify mamy bardzo dużo utworów, można tam znaleźć m.in. piosenkę „Bikini”. To utwory znane z koncertów. Będziemy uzupełniać te, których tam brakuje.

Zalia (nie) tylko o Męskim Graniu [WYWIAD]

Zalia (nie) tylko o Męskim Graniu [WYWIAD]

fot. Marcelina Królikowska

Zalia była gwiazdą Żabionaliów w Chybiu.  Opowiedziała o pisaniu pamiętników, zapisywaniu w nich swoich marzeń, ale też o emocjach po zdobyciu Fryderyków oraz współpracy z Igorem Herbutem i Vito Bambino nad utworem „Nareszcie”, hymnem Męskiego Grania 2026.

To prawda, że jeszcze kilka lat temu wszystkie pieniądze z komunii przeznaczyłaś na realizację pierwszego teledysku?

To absolutna prawda. (Śmiech)

Dziś masz na koncie dwa Fryderyki. Pierwszy za album „Serce”, drugi za singiel „kyoto”. Twoich utworów słuchają miliony, zagrzałaś też miejsce w tegorocznej Orkiestrze Męskiego Grania, ale do tego jeszcze wrócimy. Jak ty to robisz?

To ogromne wyróżnienie. Cieszę się bardzo, że tyle wspaniałych rzeczy dzieje się dookoła. Cały czas jestem w procesie robienia wielu fajnych rzeczy. Pojawił się utwór dla Męskiego Grania, mój nowy singiel, są liczne koncerty, jestem w ciągłej trasie. Fryderyki i inne nagrody, które znajdują się na moim parapecie, są absolutnym paliwem do tego, by iść w to dalej i zapalnikiem, udowodnieniem, że to wszystko ma sens. Czuję aprobatę nie tylko ze strony publiczności, ale też w branży.

Jesteś też najczęściej słuchaną polską artystką na Spotify. Jak się z tym czujesz?

Nie dociera to do mnie. Kiedyś zapisałam sobie w pamiętniku taki cel, że dotrę do miliona słuchaczy tej platformy. Tych słuchaczy jest już ponad 2,5 miliona miesięcznie, więc to marzenie faktycznie się urzeczywistniło. Bardzo mnie to cieszy. Mam wrażenie, że gdy za jakiś czas, łapiąc chwilę przerwy, rozsiądę się w fotelu, wtedy będę miała czas to wszystko poukładać sobie w głowie i docenić. Chciałabym trochę pobyć z tymi nagrodami, bo cały czas gdzieś gnam. Chwila zatrzymania jest istotna.

Rozumiem, że chcesz, by nagrody, które dostajesz, przypominały ci o tym, by dalej działać i wydawać muzykę. O czym jeszcze?

Chcę, by przypominały mi również, że słuchanie intuicji, siebie, swoich planów, marzeń i wewnętrznego głosu, który wie, w jaką stronę chcę iść, jest ważne. By uświadamiały, że to wszystko się opłaca, choć często podważamy swoje decyzje i marzenia, a tak naprawdę, to one prowadzą nas najdalej.

Nagrody są dla ciebie ważne, ale jako że jesteś perfekcjonistką, największym wyróżnieniem jest chyba też to, że podoba ci się to, co tworzysz. Bycie perfekcjonistą jest błogosławieństwem czy raczej przekleństwem dla muzyka? 

Jest jednym i drugim. Odnoszę wrażenie, że trochę poskromiłam swój perfekcjonizm. To taki mustang, którego trzeba umieć ujarzmić. Perfekcjonizm pomaga w realizowaniu swoich planów, czy ustalaniu brzmienia piosenki, ale czasem trzeba umieć go zatrzymać, by się nie zagalopować.

Pamiętasz ten moment, w którym zauważyłaś, że im bardziej jesteś otwarta na świat i nie próbujesz wszystkiego łapać na siłę, tym więcej rzeczy do ciebie przychodzi?

Tak, jednak przyznam, że wypatruję tego. Uważam, że samo czekanie, aż coś do nas przyjdzie, jest nadzieją głupich. Trzeba działać w kierunku swoich marzeń.

Takie nastawienie pomaga nie tylko w twórczości, ale też w życiu?

Im bardziej wiemy, w którą stronę iść i jak ma wyglądać cel, tym łatwiej jest to znaleźć. W psychologii działa to tak, że kiedy na czymś komuś zależy, powinien je zapisać, tak jak ja zrobiłam to kiedyś w przypadku osiągnięcia wymarzonej liczby słuchaczy na wspominanej platformie streamingu muzycznego.

Porozmawiajmy przez chwilę o nagrodzonym Fryderykiem albumie „Serce”. Czego podczas powstawania tego albumu dowiedziałaś się o sobie? Czasem śmieję się, kiedy artyści mówią, że tworzenie piosenek jest swego rodzaju autoterapią, ale zaczynam się z tym zgadzać.

Tworzenie piosenek to spędzanie wielu godzin ze swoimi myślami, analizowanie wszystkiego, bo przecież tak też szuka się pomysłów na teksty. Wiele rzeczy można sobie wtedy przypomnieć, a szczegóły stają się bardziej widoczne. Pojawiają się też wnioski, których nie było wcześniej. Praca nad płytą „Serce” była poukładaniem sobie rozdziałów w głowie, domknięciem ich i uporządkowaniem emocji, również alfabetycznie. Ta płyta jest pamiętnikowa, chronologiczna, więc potraktowanie jej jak rozdziałów książki było dla mnie fajne.

Gdybyś miała wskazać jeden najważniejszy dla siebie utwór z tego krążka, na jaki by padło?

Mam dwa takie utwory. „Julia” to dla mnie opening, istotny utwór, skierowany do mnie samej. Jest zawróceniem do przeszłości, poklepaniem po głowie wewnętrznego dziecka. Ważny jest dla mnie też utwór „My”. Kocham śpiewać o miłości.

„Serce” to album wręcz analogowy. Jak odebrałaś, że tak mocno wybrzmiał i tak dobrze przyjął się w dzisiejszych czasach?

To znaczy, że w ludziach dalej jest dużo wrażliwości. To jest cudowne. Emocje są uniwersalne, miłość jest bezterminowa, nie ma daty ważności, każdy może się z nią utożsamić, niezależnie od wieku. Cieszę się, że ten album dotarł do ludzi bardzo podobnych do mnie.

Jak zareagowałaś, dowiadując się, że będziesz jedną z twarzy tegorocznego Męskiego Grania. Podobno emocjami, które Ci towarzyszyły, zapisałaś kilka stron swojego pamiętnika. To prawda? Co wtedy czułaś?

Rzeczywiście, tego dnia w moim pamiętniku pojawił się obszerny wpis. Było to spełnieniem moich marzeń. Wypatrywałam tego na horyzoncie, ale nie stresowałam się tym. Pomyślałam, że jeśli jest mi to pisane, to się to wydarzy. Towarzyszyła mi kontrolowana euforia. Wiedziałam, że współtworzyć ma tę piosenkę Vito Bambino, z którym lubię współpracować. Później dowiedziałam się, że częścią tego składu będzie również Igor Herbut. Co tu dużo mówić, trafił mi się dream team. (śmiech)

Jak wyglądał proces szukania i docierania do wspólnego, muzycznego języka?

To było bardzo proste. Nie dość, że to wspaniali ludzie, to cudowni współpracownicy. Uwielbiam tak pracować. Utwór „Nareszcie” zrodził się z naszych rozmów. Siedzieliśmy na kanapie w studiu, śmialiśmy się, opowiadaliśmy sobie różne historie, co pozwoliło nam się bliżej poznać.

Czego dowiedziałaś się o sobie pracując z Vito i Herbutem?

Dowiedziałam się, że najważniejsze jest to, by nadawać na tych samych falach. Mamy podobną energię, to nam pomogło. Nikt nie próbował być tu liderem, od początku działamy jako team. To była naturalna współpraca, która wzięła się z dobrej energii.

Wspólnie stworzyliście także utwór „Tańczę”.

Dzień przed naszym koncertem w Chybiu utwór „Tańczę” zabrzmiał w Żywcu, na pierwszym koncercie inaugurującym trasę Męskiego Grania 2026. Wiązało się to z euforycznymi wręcz emocjami. Był też stres, jak zostanie przyjęty. Ludzie popłynęli z nami na tej fali. To było cudowne.

Porozmawiajmy na koniec o utworze „Tylko kochaj mnie”, który w streamingu pojawił się 19 czerwca. Jak wyglądała praca nad nim? 

To było najszybsze pisanie piosenki w moim życiu. Ten numer przyszedł do mnie z natchnieniem. Pomysł na melodię i tekst pojawił się dosłownie w sekundę. Chodzi o tę skrajność, by drugą połowę kochać mimo wszystko, taką, jaka jest. Dużo osób mówi, że to idealny utwór na pierwszy taniec.

Po teledysku widać, że blisko ci do natury.

Większość swoich dotychczasowych numerów pisałam będąc na Mazurach. Do natury ciągnie mnie od zawsze. Mogłabym mieszkać w lesie. Myślę, że to się kiedyś wydarzy. Może ten teledysk jest swego rodzaju manifestacją. (śmiech) W tym utworze i obrazie do niego dużo jest wiatru, słońca, leśnego ciepła. Chciałabym, żeby było czuć taką energię też w kolejnych numerach.

Piosenka zwiastuje wydanie twojego trzeciego albumu studyjnego. W jakim klimacie zostanie utrzymany?

Wszystko będzie utrzymane w klimacie piosenki „My” i „Tylko kochaj mnie”. Dużo będzie żywych instrumentów i świeżego powiewu. Idę w stronę dream-popu, nurtu, który w Polsce nie jest jeszcze zbyt popularny. Mam nadzieję, że wkrótce to się zmieni i gatunek ten przyjmie się dobrze także w Polsce.

Spotkałyśmy się przed Twoim koncertem w Chybiu. Jak przyjeżdża się w te strony? Jak się tu czujesz?

Byłam tutaj chwilę, ale prawie od razu wyhaczyłam pierwszą sadzawkę, idealną na kąpiel w tym upale. (Śmiech.) Uwielbiam zielone tereny. Cudowny był przejazd przez las.