Jacek Kopczyński (nie) tylko o "M jak miłość" [WYWIAD]
fot. z archiwum aktora
Jacek Kopczyński, aktor który bywa na Śląsku Cieszyńskim ze spektaklami, latem, podczas drugiej edycji Kocia Szajka Fest, na Wzgórzu Zamkowym w Cieszynie przeczytał fragmenty kultowych kocich przygód autorstwa Agaty Romaniuk.
Zdradził, po jaką książkę najchętniej sięgał w dzieciństwie, ale opowiedział też o piętnastu latach spędzonych na planie serialu "M jak miłość" i rolach dubbingowych, które sprawiają, że jest rozpoznawany po głosie.
Na początku każdej rozmowy staram się opisać jej bohatera. Pana widzę jako człowieka o jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów dubbingowych, ale też aktora teatralnego i telewizyjnego. Człowieka o ogromnym dystansie do siebie i poczuciu humoru. Pan postrzega siebie w podobny sposób?
Tak, dokładnie. Mam duże poczucie humoru i ogromny dystans do siebie, bo w tym zawodzie tak trzeba.
To pomaga nie tylko w codzienności, ale także w tym pięknym, a jednocześnie trudnym zawodzie, prawda?
Pewnie, że tak. Trzeba mieć dystans do siebie, trzeba też umieć przyjąć krytykę. Przyznam szczerze, że ja wobec tego, co robię, jestem bardzo krytyczny. Podoba mi się niewiele rzeczy, które zrobiłem w swoim życiu zawodowym. Rzadko siebie oglądam, bo tego nie lubię.
Czy choć do pewnego stopnia takiej postawy wobec ludzi i świata można się nauczyć? Na przestrzeni lat i poruszania tego tematu z rozmówcami zauważam, że zdania w tej kwestii są podzielone.
Można się tego nauczyć, ale trzeba mieć do tego predyspozycje. Wydaje mi się, że ja je mam, one z czasem już się ujawniły. Kiedyś byłem bardzo zakompleksiony. Bardzo dużo pracy włożyłem w to, by z tych kompleksów wyjść i nabrać dystansu do tego, jaki jestem, co robię.
Jednym z pozytywnych aspektów jest na pewno pana kolejna wizyta w Cieszynie, albowiem już kilkakrotnie występował pan w Teatrze im. Adama Mickiewicza, postrzeganym przez aktorów jako miejsce magiczne. Jak wraca się w te strony?
Odpowiedź na to pytanie wcale nie jest taka prosta (śmiech). Jeżdżę po Polsce z wieloma przedstawieniami. Najbardziej intensywny czas ze spektaklami w drodze to zazwyczaj miesiące od października do marca. Bywa to dosyć przygnębiające, ponieważ wcześnie robi się ciemno, a do tego przeważa wtedy brzydka pogoda. Kiedy gdzieś przyjeżdżamy, szybko wysiadamy z busa, idziemy do garderoby, gramy, a po zakończonym spektaklu wracamy. Rzadko mamy czas, by pospacerować, pozwiedzać. Jeśli jednak mam ku temu okazję, staram się to robić. Najczęściej udaje mi się to, kiedy w drodze towarzyszy mi Łukasz Nowicki, z którym wspólnie gramy w spektaklu „Miłość i polityka" w reżyserii Anny Oberc. Łukasz jest globtroterem, kocha podróżować, lubi zwiedzać i poznawać nowe miejsca. Cieszyn jest niezwykle pięknym miastem, spokojnym, z wieloma pięknymi miejscami. To jedno z fajniejszych miejsc na mapie moich grań w tym kraju.
Tym razem odpowiedział pan na zaproszenie Fundacji Cieszyński Zwierzogród. Czytał Pan najmłodszym fragmenty książek z serii „Kocia Szajka" autorstwa Agaty Romaniuk. Już pan wie, skąd takie zainteresowanie najmłodszych tą serią? (Śmiech)
Zauważyłem, że dzieci żyją tymi przygodami. Historie kryminalne są tutaj przedstawiony w piękny, ale też bardzo ciekawy sposób i z lekkim przymrużeniem oka. Kociaki nie są pozbawione ludzkich cech, a to dzieciom odpowiada, przyciąga je. Mówi się, że mistrzami tego gatunku są autorzy skandynawscy. My mamy Agatę Romaniuk, która świetnie wypełnia tę lukę na naszym rodzimym rynku. To świetna lektura dla dzieci w wieku od sześciu do jedenastu lat. Fajne jest też to, że akcja osadzona jest w tych okolicach i po stronie czeskiej, więc mogą zlokalizować je i odwiedzić.
Uważa pan, że czytanie dzieciom od najmłodszych lat sprawia, że później same z większą ochotą sięgają po książki?
Myślę, że tak. Czytanie dzieciom jest fajne. Niektórym z nas wydaje się, że łatwiej dać dzieciom telefon, by zająć ich czas, ale nie o to w tym chodzi. Swoim synom czytałem od początku, myślę, że te wspomnienia w nich zostały. Dziś sami chętnie sięgają po książki.
Z jaką książką to panu kojarzy się dzieciństwo?
Moją ulubioną książką była „Śpiewająca lipka" autorstwa Marty Wertejuk. To zbiór baśni zachodniosłowiańskich z Łużyc, Czech i Słowacji.
Idąc za ciosem, z czym kojarzą się panu Czechy?
Nie mogę powiedzieć, że Czechy dobrze znam, ale w nastoletnim wieku m.in. brałem udział w Zgrupowaniach Ochotniczych Hufców Pracy (OHP). Co prawda, z różnym skutkiem, ale budowałem domy. (śmiech) Miałem w tych stronach sporo znajomych. Znam smaki Czech. Bardzo podoba mi się ich kultura i smakowanie życia.
Jako mecenas Adam Werner, wspólnik Andrzeja, do serialu „M jak miłość" dołączył pan w 2011 roku, a dokładnie w 838. odcinku. Czy wcześniej zdarzało się panu oglądać ten serial? Miał pan swoje ulubione wątki czy bohaterów?
Przed dołączeniem do obsady zdarzało mi się oglądać serial, ale nie miałem ulubionych wątków. Losy bohaterów śledziłem przede wszystkim ze względu na moich kolegów, którzy wtedy tam grali. Jestem w tej rodzinie od piętnastu lat. Przeleciało jak z bicza strzelił. (śmiech) To fajna przygoda. Lubię tam grać, lubię ekipę. Czuję się tam bardzo dobrze.
Jak w tym czasie zmieniał się pan jako aktor?
Występowanie w serialu daje aktorowi obycie przed kamerą, co przydaje się również podczas pracy przy innych produkcjach. W „M jak miłość" mam około siedem dni zdjęciowych w miesiącu. Adam ma w sobie sporo ze mnie, ale i ja przejąłem część jego cech. To działa w obie strony.
Co dał mu Pan z siebie?
Na pewno „odziedziczył” mój dystans, ale dostał też ode mnie umiejętność patrzenia w przyszłość z nadzieją, że będzie dobrze.
Z perspektywy widza pozwolę sobie stwierdzić, że charakter Adama się nie zmienia. (śmiech) Jak pan to odbiera?
Zgadzam się. (śmiech) Jest taką ofiarą w życiu prywatnym, ale wyjadaczem w sferze zawodowej. Tak go stworzyłem i chcę, by dalej taki był. To postać, która ma lekko rozbawiać widzów, ale też taka, w której widz może znaleźć dystans, którego wielu z nas brakuje.
Czy po tylu latach Adam wreszcie się ustatkuje?
Nie.
Gdyby miał pan pracę w serialu „M jak miłość" zamknąć w jednym słowie lub zdaniu, jakie mogłoby paść?
Wspaniała zawodowa przygoda.
Seriale szufladkują? Pan, grając piętnaście lat w jednej produkcji, czasem to odczuwa?
Nie chodzi o zaszufladkowanie, ale wiem, że są ludzie, którzy myślą, że grając w serialu, nie mam czasu na nic. Uspokajam, że mam czas na bardzo dużo aktywności, zawodowych i prywatnych.
Czasem chciałoby się zagrać coś w kontrze, prawda?
Cenię sobie okazje, przy których mogę zagrać kogoś zupełnie innego. Takie postaci pojawiły się m.in. w serialu „Ojciec Mateusz" i „Komisarz Akeks". W „Na krawędzi", serialu w reżyserii ze scenariuszem Macieja Dutkiewicza, wcieliłem się w „Cichego", niemego ochroniarza. W serialu „Korona królów. Jagiellonowie" zagrałem Piotra Szafrańca, podkomorzego krakowskiego, postać historyczną. Różnorodność postaci zostaje więc zachowana. Zdarza się czasami, że tęsknię za czymś nowym, ale mam nadzieję, że przede mną jeszcze sporo wyzwań.
Z jakimi produkcjami, oprócz „M jak miłość”, łączą Pana widzowie?
Często kojarzą mnie ze wspominanym wcześniej serialem „Na krawędzi" i „Koroną królów".
We mnie zapisała się jeszcze rola Jarka Brzozy z „Pensjonatu pod Różą". Jak wspomina pan prace na tym planie?
Świetnie to wspominam. Partnerowali mi fantastyczni aktorzy.
Wyobraża Pan sobie powrót tego serialu po latach, w oparciu o dzisiejsze realia? Powroty są bardzo na topie.
Umiałbym to sobie wyobrazić, ale nie wiem, czy ktoś chciałby wejść po raz drugi do tej samej rzeki. Ostatnio sporo mówi się o możliwym powrocie serialu „Samo życie”. Gdybym miał taką możliwość, wróciłbym chętnie. Pod koniec emisji byłem już redaktorem naczelnym tej gazety. Wcielanie się w tę postać było naprawdę fajnym doświadczeniem, dlatego takie spotkanie po latach byłoby bardzo miłe. Uważam, że kontynuacja to dobry pomysł.
Porozmawiajmy jeszcze o dubbingu. SpongeBob Kanciastoporty, Fred Jones ze „Scooby Doo", „Herkules"... Podkładanie którego z tych głosów przysporzyło panu najwięcej frajdy?
Moją pierwszą, dużą rolą dubbingową, a jednocześnie tą, po której odkryto mnie w dubbingu, był Herkules, więc faktycznie to chyba podkładanie tego głosu przyniosło mi najwięcej frajdy. Kolejnym ważnym głosem dla mnie jest Fred ze „Scooby Doo". Pracowaliśmy w kilka osób przy jednym mikrofonie. To były kolejne, świetne spotkania. SpongeBob Kanciastoporty jest kreacją, ale też nieustającym odkrywaniem tego jego zwariowanego świata.
Jest Pan częściej rozpoznawany po głosie czy po twarzy?
Teraz to się zrównoważyło, ale kiedyś byłem częściej rozpoznawany po głosie, choć przyznam, że często go zmieniam, więc czasem jest to trudne.
Po czyim głosie najczęściej?
Najczęściej widzowie rozpoznają mnie po głosie Spidermana i Freda.








