Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]

Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]

fot. okładka książki 

Zawsze warto znaleźć coś, co poprawi nasze samopoczucie i będzie gwarancją pojawienia się uśmiechu na twarzy. Jedni znajdują takie czynniki w książkach, drudzy w filmach, a jeszcze inni w serialach czy w muzyce. Propozycjami, które w moim odczuciu takie cechy posiadają, chciałabym się dzielić z Wami w moim cyklu #mariolapoleca.

Serdecznie Was zapraszam. Dziś zachęcam do lektury recenzji książki „Nigdy nie jest za późno”, której autorką jest Magdalena Witkiewicz. 

Pisarka nie zwalnia tempa. W bieżącym roku, wliczając w to prezentowany dziś tytuł, wydała aż trzy zupełnie nowe powieści, a na przestrzeni ostatnich miesięcy na księgarskie półki trafiło również kilka wznowień jej wcześniejszych bestsellerów.

Cykl #mariolapoleca (27): "Nigdy nie jest za późno", Magdalena Witkiewicz [RECENZJA KSIĄŻKI]

PREMIERA: 12 listopada 2026

GATUNEK KSIĄŻKI: świąteczna powieść obyczajowa

AUTOR: Magdalena Witkiewicz

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo FLOW [egzemplarz recenzencki, współpraca recenzencka]

Magdalena Witkiewicz w okres przedświąteczny wchodzi w wielkim stylu – dokładnie takim, dzięki któremu od lat zdobywa serca czytelników w każdym wieku. Stworzyła kolejną powieść, która, podobnie jak kilka jej wcześniejszych tytułów, nie jest pozbawiona motywów zimowych. Choć grudniowy klimat, śnieg i atmosfera zbliżających się świąt nie dominują tu od pierwszej strony, stają się ciepłym tłem dla poruszającej historii o relacjach, walce o siebie, marzeniach i drugich szansach.

Autorka po raz kolejny zabiera czytelników do ukochanego Gdańska, osadzając fabułę powieści w jednej z tamtejszych kamienic. W centrum historii stają kobiety reprezentujące trzy różne pokolenia, z których każda mierzy się z zupełnie innymi życiowymi wyzwaniami, a jednocześnie na dnie serca nosi pragnienie spełnienia najskrytszych marzeń.

17-letnia Janka dopiero wkracza w dorosłość i szuka swojej drogi. Mierzy się z przemocowym zachowaniem kolegów ze szkoły, a przerażona tą sytuacją postanawia nauczyć się bronić. Trafia do BAZY, gdzie zapisuje się na boks i dostaje pod skrzydła trenera Jarka. Poznaje tam wiele osób w różnym wieku, które również zmagają się z rozmaitymi troskami okresu dorastania.

Jej mama Paulina stara się pogodzić codzienne obowiązki z własnymi pragnieniami, jednocześnie próbując opanować silną potrzebę kontrolowania rzeczywistości wokół siebie. Wrzucenie na luz nie zawsze od razu jej wychodzi, ale bardzo nad tym pracuje.

Babcia Pauliny, a prababcia Janki, Helena, udowadnia, że metryka nie jest żadną przeszkodą w realizowaniu siebie. Najpierw decyduje się na tatuaż, a w okresie świątecznym, mimo wcześniejszego oporu, odważnie sięga po coś, o czym marzyła od lat. 

Spokojną codzienność gdańskiej kamienicy urozmaica także pojawienie się nowego, nieco tajemniczego sąsiada – wspomnianego już trenera Jarka. Mężczyzna z przeszłością, w której jest wiele niewiadomych, wnosi w życie bohaterek sporo zamieszania, ale przede wszystkim staje się dla nich cichym wsparciem, udowadniając, że pozory potrafią mylić, a prawdziwe porozumienie rodzi się tam, gdzie nikt się go nie spodziewa.

W całej historii ważną rolę odgrywają nie tylko ludzie, ale też... koty, dokarmiane przez zatroskanych sąsiadów wiele razy dziennie. W tej „kociej szajce” prym wiedzie Klementyna, przez Jarka nazywana... Tysonem.

Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o trudnych sprawach w sposób niezwykle lekki, przystępny i pozbawiony zbędnego patosu. 

W „Nigdy nie jest za późno” poważne tematy – takie jak rówieśnicza przemoc, lęk przed oceną otoczenia czy ciężar przeszłości, ciążący nie tylko bohaterom książki, ale tak naprawdę każdemu z nas – przeplatają się z ogromną życzliwością wobec drugiego człowieka, nutką humoru i zdrowym dystansem. Dzięki temu przez kolejne strony, których jest ponad czterysta, płynie się z prawdziwą przyjemnością, a postacie stają się czytelnikowi bliskie niczym dobrzy znajomi z sąsiedztwa.

Największą siłą tej powieści jest jednak jej przesłanie. Autorka przypomina, że niezależnie od tego, czy mamy siedemnaście, czterdzieści, czy blisko osiemdziesiąt lat, zawsze mamy prawo zawalczyć o siebie, postawić granice i sięgnąć po własne szczęście, a także udowodnić sobie i innym, że na zmiany nigdy nie jest za późno. 

Relacje między Janką, Pauliną i prababcią Heleną pokazują, jak wielką moc ma kobieca solidarność, wzajemne wsparcie i uważność na potrzeby drugiego człowieka – zwłaszcza wtedy, gdy świat wokół wydaje się przytłaczać i być przeciwko nam.

Z perspektywy czytelniczki mogę powiedzieć, że właśnie ta determinacja w walce o marzenia, niezależnie od okoliczności, sprawiła, że po raz kolejny sięgnęłam po powieść Magdaleny Witkiewicz. 

W Jance widzę siebie z czasów, gdy byłam w jej wieku – miałyśmy podobne doświadczenia, ponieważ mnie także dotknęła przemoc rówieśnicza. Wiele swoich cech odnajduję również w Paulinie i Helenie. Ja też potrafię spakować się z dnia na dzień i zdecydować, że jutro spełnię jakieś marzenie na drugim końcu Polski, bo każdy moment jest dobry i... nigdy nie jest za późno. Na nic.

Najnowszą powieść Magdaleny Witkiewicz serdecznie polecam wszystkim jej wiernym i nowym czytelnikom, a także osobom, które lubią ciepłe, zimowe historie i wierzą, że na własne szczęście nigdy nie jest za późno.